तस्याः सुन्दरसूर्वास्याः उर्वश्याः कटिस्थलम् तेन सम्भोगानन्देन आविलं जातम्। सः क्षणं ताम् उरःस्थले धृत्वा तस्याः अधरं चुम्बितवान्। तदा उर्वशी मार्गे गतवती, तां तेन ऋषिणा जागरितवती। सा दुर्बलता कारणात् वीर्यं धारयितुं अशक्ता अभवत्। ततः तेजस्वी वर्णयुक्तः पुत्रः उत्पन्नः। तस्य पुत्रस्य मेधा, मंगलस्य प्रिया, तथा घण्टेश्वरः महात्मा अभवत्। दितेः हिरण्यकशिपुः हिरण्याक्षः च महाबलौ अभवताम्। निरृति तथा सिंहिका, तस्याः राहुः नैरृतः अभवत्। हिरण्यकशिपोः पुत्रः प्रह्लादः वैष्णवानां श्रेष्ठः अभवत्। बलेः पुत्रः योगी, विद्वान्, शंकरस्य परिचारकः अभवत्। अनन्तः, वासुकिः, कालियः, धनञ्जयः, महापद्मः, शङ्कुः, शङ्खः, संवरणः, गोक्षः, गोकर्मुकः, विरूपादिः च अन्ये शौनक, सर्वे नागाः अभवन्। कन्या मनसा, कमलांशसम्भूता देवी अभवत्। तस्याः पतिः जरत्कारुः नारायणवंशसम्भूतः अभवत्। तेषां नामस्मरणेन, मनुष्याणां सर्पभीतिर्नास्ति। वैनतेयः अरुणः च विष्णुतुल्यवीर्यौ पुत्रौ अभवताम्। सुरभेः वंशे श्रेष्ठाः गवः महिषाः च अभवन्। दानवाः दनुवंशसम्भूताः अन्ये च साधारणजन्मनः अभवन्। इदानीं चन्द्रस्य पत्नीनां नामानि शृणु। अश्विनी, भरणी, कृतिका, रोहिणी, पुष्या, आश्लेषा, मघा, पूर्वफल्गुनी, उत्तरफल्गुनी, ज्येष्ठा, मूल, पूर्वाषाढा, उत्तराषाढा, पूर्वभाद्रपदा, उत्तरभाद्रपदा, रेवती — एते चन्द्रस्य प्रिया पत्न्यः स्मृताः। सर्वाः स्नेहपूर्णं चन्द्रं वशे स्थापयन्ति स्म। ताः भगिन्यः सम्मानिताः पितरं प्रार्थयन्ति स्म। दक्षः क्रुद्धः स चन्द्रं मन्त्रेण शप्तवान्। तदा चन्द्रः क्षयरोगेण प्रतिदिनं क्षीणः दुःखी च अभवत्। शरणं याचमानं चन्द्रं शङ्करः दृष्ट्वा तं रोगमुक्तं कृत्वा स्वमस्तके स्थानं दत्तवान्। शिवः तं शिखरस्थं स्थापयित्वा "चन्द्रशेखरः" इति प्रसिद्धः अभवत्। पत्युः रोगमुक्तिं दृष्ट्वा दक्षपुत्र्यः पुनः विलपितवन्त्यः। ताः पुनः पुनः पतित्वा शरीरं ताडयन्त्यः उच्चैः रुदन्ति स्म। दक्षपुत्र्यः ऊचुः — "पितः, सौभाग्यं नः अस्तु, धर्मपतिः नष्टः।" नेत्रं यदा खुलं तदा जगत् तमसि दृश्यते, हे प्रिय। स्त्रीणां पत्युः एव पन्थाः, पत्युः एव जीवनं धनं च। स्त्रीणां नारायणः एव पतिः, पत्युः व्रतम् सनातनधर्मः च। सर्वतीर्थस्नानं, सर्वयज्ञेषु दानं, देवपूजा, उपवासः, सर्वतपः च — एतेषु मध्ये, स्त्रीणां स्नेहबन्धुषु पुत्रः एव प्रियः।