चतुर्भुजः भगवाञ् पद्मया सह वैकुण्ठं जगाम। तत्र महालक्ष्मी योगबलात् अनेकधा रूपं धारयामास। सा शुद्धसत्त्वस्वरूपा सर्वमङ्गलसम्पन्ना चास्ति। दिवि सा स्वर्गलक्ष्मी इन्द्रसमृद्ध्याः मूर्तिः, गृहेषु गृहलक्ष्मी कलासूची गृहिणी रूपेण वर्तते। गोमातृरूपेण सुरभिः, दक्षिणभागे यज्ञकामिनी चास्ति। सा चन्द्रे दीप्तिमती, सूर्यमण्डले शोभिता। राज्ञां मध्ये, राज्ञीनां मध्ये, दिव्यस्त्रीणां मध्ये, गृहेषु च सा विराजते। देवप्रतिमासु, शुभपात्रेषु, रत्नाग्रेषु, हारेषु, क्षीरे, चन्दने च सा सन्निहिता। आदौ वैकुण्ठे नारायणेन देवी पूजिता, क्षीरसागरस्थाने विष्णुना च पूजिता, भारतेय ऋषे। सा परमर्षिभिः, तपस्विभिः, सत्कर्मिणां गृहस्थैः पूज्यते। भाद्रपदस्य शुक्लाष्टम्यां ब्रह्मणा पूजिता, चैत्रे, पौषे, भाद्रे, पुण्यदिने च पूजिता। वर्षान्ते, पौषसन्ध्यायां, मण्डपमध्ये आवाह्य, राजा शुभैः शुभां पूजितवान्। ध्रुवेण, उत्तानपादेन, शक्रेण, बलिना च, प्रियव्रतेन, चन्द्रेण, कुबेरैः, वायुनाञ्च पूजिता। एवं सर्वत्र सर्वैः सा नित्यं स्तूयते पूज्यते च। एवं लक्ष्म्याः स्वरूपपूजावर्णनं नाम पंचत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः, नारदनारायणसंवादे, श्रीब्रह्मवैवर्तमहापुराणस्य द्वितीयप्रकृतिखण्डे। नारदः उवाच— देवी महालक्ष्मीः नित्यं वैकुण्ठाधिष्ठात्री, सा कथं पृथिव्यां समुद्रकन्या अभवत्? केन सा आदौ स्तूता? तद् मे कथय। नारायणः उवाच— देवसभा उत्पन्ना, नरलोकः च, हे नारद। लक्ष्मीः स्वर्गादि त्यक्त्वा, क्रुद्धा दुःखिता च अभवत्। तदा देवाः दुःखादिभिः पीडिता, ब्रह्मसभायां क्लिष्टाः। वैकुण्ठे देवाः परमनारायणं शरणं ययुः। ततः लक्ष्मीः नारायणाज्ञया पूर्वं स्वांशेन स्थितवती। तदा देवाः दैत्यसंघैः सह क्षीरसागरं मथितवन्तः। सा देवादिभ्यः वरान् दत्त्वा, विष्णवे वनमालां च दत्त्वा। नारदः पुनः पप्रच्छ— केन दोषेण, हे ब्रह्मन्, ब्रह्मविद् पूर्वं... किं संवादः तयोः अभवत्? तद् वद। नारायणः उवाच— सः गुप्तं रम्भया सह क्रीडायाम् प्रवृत्तः, तां कामयमानः। तया सह क्रीडित्वा, तया कामिनीया, तस्य मनः आकर्षितम्। स महर्षिः वैकुण्ठात् निर्गत्य कैलासशिखरं प्रति गच्छति। स प्रभुः, ग्रीष्ममध्यान्हसूर्यसहस्रदीप्तिमान्। शुक्लयज्ञोपवीतं, वल्कलं, दण्डं, कमण्डलुं च धारयति। वेदवेदांगविद् शिष्यमण्डलैः सहितः। भक्त्या शिष्यसमूहं स्तुत्वा, हर्षपूर्णः अभवत्।