सा देवी परमसुन्दरी, श्यामवर्णा, वटवृक्षसमप्रभा, तस्याः स्वरूपं विस्तीर्णं च बभूव। या च शुक्लचम्पकसदृशप्रभया प्रकाशमाना, दर्शनीयत्वेन मनोहरत्वेन च सर्वान् आकर्षयति। तस्याः नेत्रयोः कान्तिः शरदह्नः मध्याह्नपद्मरागेण समुल्लसति। सा रूपेण, वर्णेन, तेजसा, यौवनेन, कान्त्या च समाना, सर्वथा समुज्ज्वला बभूव। तस्याः स्मितेन, कटाक्षेण, भाषया, गमनेन च, केवलं लोको मोह्यते। तस्याः वामभागात् महालक्ष्मीः समुत्पन्ना, दक्षिणभागाच्च राधिकाऽभवत्। तदा महालक्ष्मीः परममनोहरं रूपं धारयामास। तस्याः दक्षिणभागः द्विभुजः, वामभागः चतुर्भुजः आसीत्। तस्याः सौम्येन विलोकनेन सर्वं जगत् सदा दृश्यते। या द्विभुजा सा राधिकाप्रियः, या चतुर्भुजा सा लक्ष्मीप्रियः इति। चतुर्भुजा सा पद्मया सह वैकुण्ठं जगाम। महालक्ष्मीः योगबलात् नानारूपा बभूव। सा शुद्धसत्त्वस्वरूपिणी, सर्वमङ्गलसमन्विता च। स्वर्गे सा स्वर्गलक्ष्मी, इन्द्रसमृद्धिरूपिणी; गृहे गृहलक्ष्मी, कलाभागयुक्ता पत्नीरूपेण स्थित्वा। सा गवां माता सुरभिः, दक्षिणभागः यज्ञकामिनी च। सा चन्द्रे दीप्तिमती, सूर्यकलेषु भूषिता। सा राज्ञां मध्ये, राज्ञीनां मध्ये, देवस्त्रीणां मध्ये, गृहेषु च विराजते। सा देवप्रतिमासु, मङ्गलपात्रेषु च स्थित्वा, रत्नेषु, हारेषु, क्षीरे, चन्दने च सदा वर्तते। आदौ देवी वैकुण्ठे नारायणेन पूजिता। क्षीरसागरे विष्णुना च पूजिता, हे भारतसत्तम। सा श्रेष्ठैः ऋषिभिः, तपस्विभिः, धर्मिष्ठगृहस्थैश्च पूजनीया। भाद्रपदशुक्लाष्टम्यां ब्रह्मणा पूजिता। चैत्रे, पौषे, भाद्रे च पुण्यदिने पूजिता। वर्षान्ते, पौषसङ्क्रान्तौ, यथाविधि आवाह्य, सभायां सा पूजिता राज्ञा मङ्गलायुक्तया। सा ध्रुवेण, उत्तानपादेन, शक्रेण, बलेन च पूजिता। प्रियव्रतेन, चन्द्रेण, कुबेरेण, वायुणा च पूजिता। एवं सा सर्वत्र, सर्वैः सदा स्तूयते पूज्यते च। इति लक्ष्म्याः स्वरूपपूजनवर्णनं नाम पञ्चत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः, नारदनारायणसंवादे लक्ष्मीकथायां, ब्रह्मवैवर्तमहापुराणस्य द्वितीयप्रकृतिखण्डे। नारदः उवाच— या देवी महालक्ष्मीः, नित्यत्वेन वैकुण्ठपत्नी, सा कथं भूमौ सागरतनया जाता? का सा प्राचीनकाले कस्य द्वारा स्तूता? एतन्मे व्याख्यातुमर्हसि। नारायणः उवाच— तदा देवसभा समुत्पन्ना, मनुष्यलोकश्च, हे नारद। लक्ष्मीः स्वर्गादिकं त्यक्त्वा, कोपेन दुःखिता बभूव। तस्मिन्काले देवाः दुःखादिभिः क्लिश्यमानाः ब्रह्मसभायां विह्वलाः अभवन्। वैकुण्ठे देवाः परं नारायणं शरणं जग्मुः। तदा लक्ष्मीः, नारायणाज्ञया, स्वस्वरूपेण पूर्वं स्थित्वा, तस्मिन्काले देवाः दैत्यगणैः सह क्षीरसागरं मन्थितवन्तः।