शृणु, भगवन्, पावनं सवित्रीकथामृतं यथाऽधिगतम्। श्रीकृष्णस्य बाहुषु देवेश्वरः गणेश्वरः अंशरूपेण स्थितः। गोप्यः सर्वा दिव्यस्त्रियश्च तस्यां एव संस्थिताः। सावित्री सरस्वत्यां समुपस्थिताऽभवत्, तत्रैव सर्वाणि वेदशास्त्राणि निहितानि। गोलोकस्य गोपालका अपि तस्य केशेषु लीनाः सन्ति। यथा उदकं जठराग्नौ लीनं जिह्वाग्रे प्रतिपद्यते, एवं सर्वं तत्रैव समाविष्टम्। ये भक्तिरसं सर्वसारसारभूतं पिबन्ति, तेषां रोमकूपेषु एव सर्वलोकाः, सर्वं विश्वं च निवसति। यस्य नेत्रविकासेन, हे परमात्मन्, सृष्टिः सम्पद्यते, ब्रह्मणः शतवर्षगतेः अन्ते पुनः संहारः सृष्टिश्च जायते। इदानीं पृथिव्याः रजांसि च यथावत् शृणु। देवेशस्य इच्छया नेत्रविकासे सृष्टिः पुनरुत्पद्यते। यथाऽपि तव पितुः मुखात् श्रुतं, तथैव परम्परया प्रवदामि। हरौ भक्तिः श्रेयसी, मोक्षादपि श्रेष्ठा। सिद्धिः, अमृतत्वं, ब्रह्मपदं च सुलभतया लभ्यते। दिव्यरूपधारणं मोक्षप्रदं ज्ञायते। भक्तेः च मोक्षस्य च भेदं चिह्नं च शृणु। यत् कल्याणस्य नाशनं, तत् श्रीकृष्णसेवा परमा। सा विघ्ननाशिनी शुभदायिनी च कथ्यते; गच्छ त्वं यथेष्टम्, वत्से। स शुभाशिषं दत्त्वा गन्तुम् उद्यतवान्। सा तु तस्य पादौ गृहीत्वा रुरोद, सज्जनवियोगः अतीव दुःखदः। तदा तां रुदतीं दृष्ट्वा, नारदः तुष्टः सन् तां उवाच। यमः उवाच—अन्ते त्वं गोलोकं, श्रीकृष्णस्य पुण्यधामं, यास्यसि। स्वगृहं गच्छ, शुभे, सावित्र्याः व्रतम् आचर। ज्येष्ठमासस्य शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां शुभं सावित्रीव्रतं कुरु। एतद् व्रतं विंशतिः अष्ट वर्षाणि, प्रतिवर्षं प्रतिपक्षं च आचरितव्यम्। प्रत्येकं शुभमङ्गलवासरे मङ्गलचण्डिकां देवीं पूजय। तथाऽषाढसंक्रान्तौ चित्तेन सर्वसिद्धिप्रदायिनीं पूजय। प्रतिमासं शुक्लाष्टम्यां उपोष्य वरप्रदायिनीं पूजय। जगन्मातरं पतिसुतसम्पन्नां शुद्धां पूजय। या स्त्री धनपुत्रार्थे भक्त्या तां पूजयति, सा सर्वं लभते। एवं उक्त्वा धर्मराजः स्वधाम गच्छति स्म। सावित्री सर्वं वृत्तान्तं सत्यवान्तं प्रति यथाक्रमं निवेदयामास। सावित्र्याः पितुः अनन्तरं पुत्राः प्राप्ताः। सा भारतभूमौ लक्षवर्षं सुखेन वसन्ती आसीत्। या सावित्र्याः अधिष्ठात्री देवी, सा मन्त्रशक्तिदात्री देवता अभवत्। एवं, वत्स, उत्तमा सावित्रीकथा इयं श्रुता। नारद उवाच—सावित्रीसंवादे पुण्या कीर्त्याख्या कथा श्रुता। तस्याः गुणस्तुतिः सर्वमङ्गलानां मङ्गलतमाऽभवत्। का या पूर्वं पूजिता, का च स्वभावेन, केन च प्राचीनकाले इति? नारायण उवाच—या देवी वामभागसम्भूता, सा रासमण्डले सन्निहिता आसीत्।