सदा सस्मितं तेजस्विनं च परममूल्यपीताम्बरधारिणं श्रीकृष्णं सन्ततं सुन्दरं दृष्ट्वा, सौम्यं चिरप्रियं राधायाः प्रियतममनेकान्तमप्येकं मनोहरं, रासमण्डलमध्यभागे रत्नसिंहासने समासीनं, तस्य वक्षःस्थलं कौस्तुभमणिना शोभमानं, चम्पकपद्ममालतीपुष्पमालाभिः विभूषितं च भक्ताः भक्तिपरिपूर्णचित्ताः एवमुपासते। स एव सर्वदेहिनां कर्मानुसारं कर्माणि लिलिखति। विष्णुः सर्वेषां रक्षां करोति, तस्य भीत्या सर्वे रक्षिताः। मृत्युंजयः शिवो मुनिनां गुरुर्गुरूणां च गुरुर्भवति। स परमानन्दसम्पन्नो भक्तिवैराग्ययुक्तश्च। तस्य भीत्या सूर्यः निरन्तरं प्रकाशते, अग्निः तस्याज्ञया दहति, आपः शीतला एव तिष्ठन्ति। तस्यैव भीत्या ग्रहाः राशयश्च भ्रमन्ति, फलं पच्यते वृक्षाश्च शुष्काः भवन्ति। स्थलजलचराः अपि तस्याज्ञया विना न जीवन्ति। कालः अपि सर्वं मापयति, स च केवलं तस्याज्ञया चलति। ज्वलनमग्नौ पतित्वा, गम्भीरजलनिधौ निमज्ज्य, शस्त्रास्त्रैराहत्य, संग्राममध्ये च महाभये स्थित्वा, मन्त्रबन्धनैः शयने बद्धः, कालः निश्चिते काले तस्य भीत्या गृहीत्वा नयति। कूर्मः अनन्तं धारयति, अनन्तः पृथिवीं सप्तसागरान् पर्वतान् च धारयति। सर्वभूतानि च तत्रैव अन्ते लयं यान्ति। अष्टाविंशत्यिन्द्रपर्यायान्ते ब्रह्मणोः एकः दिवसः रात्रिश्च सम्पूर्णा भवति। ये गणकाः सन्ति, ते जानन्ति यदिन्द्रस्यायुः युगान्तरे यथैव। षडृतुभिः संवत्सरः गच्छति, शतसंवत्सराणि ब्रह्मण आयुः। स यदा नेत्रौ निमीलयति, तदा तद् लयं प्रकृतौ इति विदन्ति। सृष्टिकर्ता च सृष्टिश्च श्रीकृष्णनाभिपद्मे लयं यान्ति, अथवा कृष्णस्य वामभागे परमात्मनि लयं यान्ति, शिवाधारे शिवे च नित्यज्ञानानन्दे च लयं प्राप्नुवन्ति। हरौ ज्ञानरूपे क्षणमात्रं लयं जातम्। सा देवी कृष्णमानसविज्ञानाधिष्ठात्री। देवेश्वरः गणेश्वरः श्रीकृष्णस्य बाहुधर्मांशः। गोप्यः सर्वा दिव्यस्त्रियश्च तस्यां एव। सावित्री सरस्वत्यां, सर्वा वेदविद्याश्च तत्रैव। गोलोकगोपाः तस्य रोमणिषु लयं यान्ति। अपि च उदकं जठराग्नौ लीनं जिह्वाग्रं यान्ति। ये भक्तिरसामृतं सर्वसारमृतं पिबन्ति, यस्य रोमकूपेषु सर्वलोकाः सर्वमपि वर्तते, यस्य नेत्रविमोचनेन, हे परमात्मन्, सृष्टिः समुत्पद्यते। ब्रह्मणः शतसंवत्सरक्षये पुनर्लयं सृष्टिश्च भवति। इदानीं पृथिव्याः रजांसि च यथावत् श्रृणु।