कात्यायनः कथयति—अहो, कर्तिकेयः अपि षड्वदनः सन् तस्य गुणानां वर्णनं कर्तुं न शक्नोति। सर्वशास्त्रसारः चतुर्वेदाश्चापि तत्रैकत्र समाहिताः, तस्य गुणानां महिमानं वक्तुम् अशक्यं। सरस्वती अपि महता प्रयत्नेन तेषां गुणानां वर्णनं कर्तुं न समर्था। सनन्दः, कपिलः, सूर्यः, ब्रह्मणः अन्ये च पुत्राः, सिद्धाः, महर्षयः, योगिनः च तस्य माहात्म्यस्य वचनं न कर्तुं क्षमाः। यस्य पद्मपदयोः ब्रह्मा, विष्णु, शिवादयः ध्यानं कुर्वन्ति, तस्य गुणमाहात्म्यस्य किंचित् अंशं कश्चन जानाति। पूर्वं तस्मै ज्ञानं श्रीकृष्णेन परमात्मना दत्तम्। तत्रापि पुनः तस्य गुणानां स्तुतिः किंचित् उक्ता। धर्मः अपि तत्र पुष्करे भास्कराय तामेव स्तुतिम् अकथयत्। पूर्वं महता प्रयत्नेन अपि अहं स्वविषयं न स्वीकृतवान्। ततः पितरः मम तस्य गुणमाहात्म्यस्य स्तुतिं अकथयत्। सः अपि तान् गुणान् न जानाति, अन्यः कथं तान् वेद? भगवान् सर्वात्मा, सर्वकारणकारणं, नित्यरूपः, नित्यदेहः, नित्यसुखमयः, निराकारः च। सः असङ्गः, सर्वसाक्षी, सर्वाधारः, परेषां अपि परः। सः स्वयम् पुरुषः, स्वयम् प्रकृतिः, तदतीतः च। सः अतीव सुन्दरः, मनोहरः, सर्वेषां मनांसि मोहयति। दशकोटिकन्दर्पलावण्यविलासालयः, मनोहरः। तस्य मुखं दशकोटिशरदिन्दुशोभायुक्तं विराजते। सदा स्मितमुखः, तेजस्वी, अमूल्यपीताम्बरधारी। दर्शनसुखदः, शान्तः, अनन्तः, राधाप्रियतमः। रासमण्डलमध्यस्थः, मणिसिंहासनोपविष्टः। तस्य रम्यं वक्षः कौस्तुभरत्नेन विभूषितं दीप्तिमान्। चम्पकपद्ममालतीपुष्पमालाभिः शोभितः। भक्ताः भक्तिपूर्णाः एवं रूपेण तं चिन्तयन्ति। सः सर्वदेहिनां कर्मानुसारं कर्म लेखयति। विष्णुः सर्वान् रक्षति, सदा तस्य भीत्या तान् पालयति। शिवः मृत्युञ्जयः, पण्डितानां गुरु, गुरूणां गुरुश्च। सः परमसुखसम्पन्नः, भक्त्यवैराग्ययुक्तः। सूर्यः अपि तस्य भीत्या नित्यं प्रकाशते। तस्याज्ञया अग्निः दहति, आपः शीतला भवति। ग्रहाः, राशयः अपि तस्य भीत्या भ्रमन्ति। फलं तस्य भीत्या पक्वं भवति, वृक्षाः अपि शुष्काः भवन्ति। स्थलजलस्थिता अपि तस्याज्ञां विना न जीवन्ति। कालः सर्वं मापयति, तस्यैवाज्ञया संचरति। दीप्ताग्नौ पतित्वा, गम्भीरसलिले निमग्नत्वा, विविधैः शस्त्रास्त्रैः विदारितः, घोरयुद्धमध्ये स्थितः, शयनं कृत्वा, मन्त्राभिचारैः बद्धः, कालः निश्चिते काले तस्य भीत्या गृह्णाति। कूर्मः अनन्तं धारयति, अनन्तः पृथिवीं, सप्तसिन्धून्, पर्वतान् च धारयति।