सावित्री देवी शृणोति यमस्य कथनम्। यत्र पापात्मानः, ब्रह्मण्या सह, कुम्भद्रावाकारैः कृमिभिः समं खाद्यन्ते। तत्र च, चतुर्दश इन्द्राणां कालपर्यन्तं तैः महान् यातनाः सह्यन्ते। तत्र, यः तुळसीं हस्ते धृत्वा व्रतं न पालयति, यः गङ्गाजलं हस्ते धृत्वा व्रतं न पालयति, यः दक्षिणहस्तं प्रतिज्ञाय व्रतं न पालयति, यः मित्रद्रोही, कृतघ्नः, विश्वासभङ्गकर्ता च, एते सर्वे तत्र चतुर्दश इन्द्राणां कालपर्यन्तं स्थित्वा यातनाः अनुभवन्ति। चाण्डालः तुळसीस्पर्शेन सप्तजन्मानि शुद्धिं प्राप्नोति। यः शिलास्पर्शी वा मलकृमिः स्यात्, सप्तजन्मानि तस्य भवति। यः दक्षिणहस्तेन दानं कृत्वा मिथ्या वदति, सप्तजन्मानि सर्पत्वं प्राप्नोति। यः देवगृहस्थले मिथ्या वदति, सप्तजन्मानि देवलत्वं प्राप्नोति। ततः, त्रीणि जन्मानि जडः श्रोत्रहीनः च भवति। मित्रद्रोही कुलहीनः भवति, कृतघ्नः कुष्ठी भवति। यः मिथ्यसाक्ष्यं ददाति, सप्तजन्मानि भल्लूकत्वं प्राप्नोति। द्विजः नित्यकर्माणि उत्सृज्य जडतां प्राप्नोति। यः व्रतानि उपवासानि च न पालयति, शुभवाक्यं निन्दति, शतजन्मानि जलचरत्वं प्राप्नोति। यः देवद्रव्यं ब्राह्मणद्रव्यं वा चौर्यं करोति, स धूममयतमसप्रदेशं गच्छति। ततः, भारतवर्षे शतजन्मानि मूषिकवंशे जन्मं प्राप्नोति। अनन्तरं विविधवृक्षेषु जन्मं, ततः मानवत्वं। पश्चात् सुवर्णकारः सुवर्णविक्रेता च भवति। ब्राह्मणः ज्योतिष्यः, वैद्यः, चिकित्सकः वा, नागलोकं गच्छति, नागैः परिवृतः। ततः सप्तजन्मानि गणितज्ञः वा वैद्यः भवति। एतानि प्रसिद्धानि नरककुण्डानि वर्णितानि, धर्मपत्नी। तेषु पापजनाः स्वकर्मफलानुभवेन यातनां प्राप्नोति। सावित्री पृच्छति—यः पुराणानां, इतिहासानां, पाञ्चरात्रस्य च उपदेशं प्रकाशयति, यत् सर्वेषां वस्तूनां सारतमं, सर्वेभ्यः प्रियतमं, सर्वेभ्यः स्वीकृतं, यत् यशः ददाति, धर्मं यच्छति, सर्वमङ्गलानां मङ्गलतमं च, तस्य नरककुण्डानि न दृश्यन्ति, न तत्र पतन्ति। तेषां रूपाणि, मतानि च कथय। यदा स्वदेहः भस्मीकृतः, तदा जनाः अन्यलोकान् गच्छन्ति। दीर्घकालं दुःखानुभवेन, कथं शरीरं न नश्यति? नारायणः उवाच—गुरवे नत्वा, नारदाय कथा आरभ्यते। यमः उवाच—पुराणेषु, इतिहासेषु, पाञ्चरात्रादिषु, सर्वेषु शास्त्रेषु, वेदाङ्गेषु च, जन्म, मृत्युः, जरा, व्याधि, शोक, दुःखादि अतिक्रमणस्य उपायः, सर्वसिद्धिसाधनम्, नरकसागरात् पारं गमनस्य साधनम्, गोलोकमार्गस्य सीढी, अक्षयपदप्राप्तिः च, सर्वत्र उक्तं।