सन्ततं धर्मविषये यमः कथां प्रवर्तयति। एकदा स ब्रह्मविद्यायाः गम्भीरं तत्त्वं विवृणोति। यः ब्राह्मणः सुरापानं कुर्यात्, मलमशितं वा, अथवा पतितस्त्रीपतित्वं स्वीकुर्यात्, स धर्मपथात् पतितः। गुरुपत्नी, राजपत्नी, सौदामिनीमाता, स्वमाता—एतानि स्त्रियः, तथा भ्रातृपत्नी, मातुलपत्नी, पितृपत्नी, शिष्या, शिष्यपत्नी, भगिनीपुत्रस्य प्रियः—यः पुरुषः एषां काञ्चन स्त्रियां स्पृशति, स अधमः मनुष्यः कथ्यते। एवं कृतः, यद्यपि स यज्ञादौ अयोग्यः, तु स्पर्शातीतः लोके, वेदेषु चातिदूषितः। यः सन्ध्यावन्दनं अशुद्धया करोति, अथवा सन्ध्यावन्दनं न करोति, सापि दोषयुक्तः। वैष्णवः, शैवः, शाक्तः, सौर्यः, गणपत्यः—एतेषां मध्ये, यः दानप्राप्त्यर्थं प्रवृत्तिः कृतवान्, चतुर्हस्तपरिमाणपर्यन्तं प्रवाहं स्थापयित्वा, नारायणक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे, हरिस्थाने, पुष्करे, भास्करक्षेत्रे, प्रभासे, रासमण्डले, सरस्वतीतीरे, वृन्दावनवन्यां—एतेषु वा अन्यत्र वा, यः कामेन दानं गृह्णाति, स दोषयुक्तः। यः यज्ञं शूद्रातिरिक्तः करोति, ग्रामयाजी च, स कथ्यते। यः शूद्राणां पाकोपजीविः, स पाककर्तृ स्मृतः। पतितस्त्रीपतित्वस्य चिह्नं पूर्वस्मिन् अध्याये निरूपितम्। अन्ये पातकाः अपि तेषां गच्छन्ति, तदहं ते कथयामि। यमः पुनः उवाच—सत्कर्मणः स्वर्गस्य बीजं, दुष्कर्मणः नरकस्य बीजं। यः कामिनीभोजनं करोति, अथवा पतिव्रता वेश्यासं भोजनं करोति, कालसूत्रे शतवर्षपर्यन्तं स्थित्वा, शूद्रत्वं प्राप्नोति। पतिव्रता एकपतिसंयुक्ता, द्वितीयपतिसंयुक्ता कामिनी स्मृता। पञ्चमे वेश्या, षष्ठे द्विपतिसंयुक्ता स्त्री वर्ण्यते। द्विजः यः कामिनीं वा वेश्यां वा स्पृशति, शतवर्षपर्यन्तं तत्र स्थाति; साहसिकस्पर्शे चतुर्गुणं कालं। परस्त्रीगमनं कृत्वा दशगुणं फलमवाप्नोति, न संशयः। यः सर्वस्त्रीगमनं कुर्यात्, तदा ब्रह्मा एवमाह। तित्तिरः परस्त्रीगमनं करोति, व्यभिचारिणी स्त्री तथा, कौकः निर्लज्जः। वराहः अपि सप्तजन्मानि भारतभूमौ परस्त्रीगमनं करोति। यः चन्द्रसूर्यग्रहणे अज्ञानतः खादति, ततः मानवः उदररोगयुक्तः जन्म प्राप्नोति। यः कन्यां वचनात् दत्तां अन्यस्मै ददाति, अथवा दत्तं चोरयति, अथवा सत्स्त्रीं चोरयति, स पशुवत् शतवर्षपर्यन्तं बद्धः। यः शिवमृन्मयं लिङ्गं भक्त्या न पूजयति, शतवर्षपर्यन्तं तत्र स्थित्वा, सात्त्विकः पशु सप्तजन्मानि भवति। यः ब्राह्मणं दण्डयति, अथवा यस्य भीतौ ब्राह्मणः कम्पते, अथवा स्त्री स्वगुरुं क्रोधेन क्रोधयुक्तया मुखेन पश्यति, तस्य यमदूतः सदैव उल्कां तस्य मुखे स्थापयति। ततः सा मानवेषु सप्तजन्मानि विधवा भवति। ब्राह्मणस्त्री शूद्रेण सेविता तमसि कूपे गच्छति, तत्र सा महान् क्लेशं अनुभवति, यमदूतैः पीडिता। एवं धर्मस्य गूढं विधानं यमः स्नेहपूर्वकं निरूप्य, पापकृतां दुःखं, सत्कृतां सुखं च स्पष्टं दर्शयति।