सा सर्वदेवानां रूपिणी, सर्वदेवीस्वरूपा, सर्वप्रथमास्ति, सर्वैः पूजिता च। अष्टम्यां कृष्णस्य जन्म, नवम्यां रामस्य जन्म, उभे परममङ्गले सञ्जाते। ये जनाः पञ्च महोत्सवान् नाचरन्ति, ये च जलमध्ये, तरङ्गेषु, कूपेषु च शौचादिकं नाचरन्ति, तेषां धर्मो नश्यति। गुरुः, माता, पिता, पतिव्रता भार्या, पुत्रः, पुत्री च—एतेषां महत्त्वं परमं। यस्य विवाहः न सम्पद्यते, अथवा स्वपुत्रं न पश्यति, स दुःखमाप्नोति। यः हरये निवेदितं भोजनं सदैव भुङ्क्ते, विष्णुम् अपि न पूजयति, स दोषमाप्नोति। यो गवां भोजनं वा पानं वा निवारयति, मूढः ब्राह्मणः दण्डेन गावः ताडयति, वा वृषभे आरूढः भवति, स पापी। यो शेषभोजनं गावः ददाति, वा वृषभं भारवाहनाय योजयति, स धर्मात् पतति। यो निचकन्यापतिसम्बन्धिनः यज्ञं करोति, अथवा तस्यैव अन्नं भुङ्क्ते, सापि दोषं लभते। यो पादेन अग्निं स्पृशति, वा गावः ताडयति, अथवा तैलयुक्तेन पादेन भुङ्क्ते, वा तैलयुक्तेन पादेन शयेते, स पापं करोति। यो वीरभोजनं न भुङ्क्ते, अथवा द्विजातिः नीचवृत्त्या जीवति, स धर्मात् पतति। पितृकाले वा पर्वदिने वा देवताभ्यः हविर्ददाति, स दोषं लभते। या स्त्री पतौ कृष्णे च भेदं मनसि करोति, सा धर्मात् पतति। यो गवां मार्गं खनित्वा तत्र धान्यं रोपयति, सापि पापं करोति। गवां स्वामी, राज्ञे वा देवताभ्यः वा, स्वां गाम् न पतितुं दद्यात्। यो जीवमात्रं वा देवानां पूजायाः जलं वा अतिक्रामति, स दोषमाप्नोति। यो सदा “नास्ति किञ्चित्” इति वदति, वा मिथ्यावादी, छद्मचारी वा, स धर्मात् पतति। यो देवप्रतिमां, पात्रं गुरुं, ब्राह्मणं वा दृष्ट्वा न नमति, स दोषमाप्नोति। द्विजातिः कोपेन प्रणतान् नानुगृह्णाति चेत्, तस्य पापं महान्। गोहत्याया ब्रह्महत्याया च विशेषतः महापातकत्वं निगद्यते। तदा सावित्री पप्रच्छ—"किम् अन्तरं लघुत्वे च गुरुत्वे च? तत्त्वतः मे वक्तुमर्हसि।" यमः उवाच—"क्व गुरुत्वं, क्व लघुत्वं, क्व चातिशयः? धर्मज्ञे, वेदप्रमाणे कुतः तयोः समता?" पूर्वे काले, यः प्रसिद्धः ब्राह्मणः ज्ञानमन्त्रदः, तस्य महत्त्वं परमम्। माता शतगुणा पितुः, तथा पिता अपि मातुः शतगुणः उच्यते। गुरुः च गुरुपत्नी च परमपूज्यौ। ब्राह्मणः शिवसमः, तस्य तेजः विष्णुसमं। सर्वं जलं गङ्गासमं, सर्वे द्विजाः व्याससमाः। आचार्यघातस्य फलं चतुर्गुणं ब्रह्मघातस्य। आचार्यघातस्य भेदः एवं व्याख्यातः। वेदे उक्तं—"स्वपत्नी सर्वेषां योग्यैव।" एवं सामान्यं कथितम्, इदानीं विशिष्टं शृणु, सुन्दरी। शूद्रस्य ब्राह्मणपत्नी, ब्राह्मणस्य शूद्रस्त्री—एते दोषदायकाः। यदि शूद्रः ब्राह्मण्यां सम्प्रविशति, स शतब्रह्महत्या-पापं प्राप्नोति। यदि ब्राह्मणः शूद्रायां गच्छति, स सुतपश्चात् पतितः भवति। तस्य अन्नं विष्ठासमं, तस्य पिण्डोदकं मूत्रसमं। कोटिजन्मसु सञ्चितं पुण्यं, यत् पूजया, सन्ध्यया, तपसा च लब्धम्— (इत्यादि)।