सावित्र्याः प्रश्नान् प्रति धर्मराजः यमः कथां प्रवृत्तवान्। एकः पापात्मा कुम्भीपाकनाम्नि नरके चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं वसति। क्षणं वह्नौ पतति, क्षणं कंटकेषु, क्षणं दग्धशिलायां, पुनः क्षणं तप्तलोहायाम्। सः सप्तजन्मानि काकः भवति, सप्तजन्मानि च सर्पः। ततः पश्चात् क्लिबः, कुष्ठरोगपीडितः, दरिद्रः च जायते। तदा सावित्री पप्रच्छ—“के मानवेषु अनासन्नाः मन्यन्ते? के च सन्ध्यायाः पूजनं न कुर्वन्ति? कः अनाराधकः, कः तीर्थेषु दानं गृह्णाति? कः शूद्राणां पाचकः, कः प्रमत्तः, कः च नीचस्त्रियाः पतिः?” यमः प्रत्युवाच—“शिवे वा शिवलिङ्गे वा, सूर्ये वा सौरमणौ, गणेशे वा तेषां प्रतिमासु, सर्वत्र एवं, शुभे! स्वगुरौ, इष्टदेवते, जनके, जनन्यां, वैष्णवेषु, अन्येषु भक्तेषु, अन्येषु ब्राह्मणेषु च। यो मूढः विष्णोः प्रदत्तं भोजनं चान्यदानं समं मन्यते, स ब्रह्महत्यानुग्रही पापं प्राप्नोति। कृष्णाय, सर्वेश्वराय, सर्वकारणाय, यो मायया नानारूपेण प्रकटते, एकः निर्गुणः च। पितृदेवताराधनं यत् वेदैः प्राचीनकालात् प्रतिष्ठितम्। ये हृषीकेशं निन्दन्ति, ये तं तस्य मन्त्रेण पूजयन्ति, शिवः शुभस्वरूपः, कृष्णस्य प्राणादपि प्रियः, वैष्णवानां श्रेष्ठः, देवाधिपः, प्रभुः। ये विष्णोः मायां निन्दन्ति या विष्णुभक्तिं ददाति, या शुद्धा, या सर्वदेवीस्वरूपा, या आद्या, या सर्वैः पूजिता। कृष्णस्य जन्माष्टमी, रामस्य नवमी, उभे परममङ्गले। ये पञ्चयात्राः नाचरन्ति, ये शौचादिकं जलस्रोतसि वा तरङ्गे वा कूपे वा न कुर्वन्ति। गुरु, माता, पिता, पतिव्रता, पुत्रः, दुहिता—एतेषां विवाहो यस्य न भवति, स्वपुत्रं न पश्यति। यो हर्यर्पितं भोजनं सदा भुङ्क्ते, विष्णुं न पूजयति। यो गावः खादितुं वा पीतुम् निवारयति। यो मूढब्राह्मणः दण्डेन गावः ताडयति, वृषभे आरोहति, शेषभोजनं गावः ददाति, वृषभं भारवाहनं करोति। यो नीचस्त्रीपतेः यज्ञं करोति, तस्मात् भोजनं गृह्णाति, अग्नौ पादं स्थापयति, पादेन गावः ताडयति, तैलयुक्तपादेन भुङ्क्ते, तैलयुक्तपादेन शय्यां करोति। यः वीरानर्हं भोजनं भुङ्क्ते, द्विजः नीचवृत्त्या जीवति, पितृकाले वा पर्वकाले वा देवतानां समर्पयति। या स्त्री पतौ कृष्णे च मनसि भेदं करोति, या गोपथं खनित्वा तत्र बीजं रोपयति। राजा वा देवता वा, गोस्वामी स्वगां पतितुं न योजयेत्। यो जीविते वा देवपूजिते वा जले पादं स्थापयति, यो सदा ‘नास्ति’ इति वदति, मिथ्यावादी, छलकारी च।”—इति धर्मराजस्य उत्तरं आसीत्।