श्राद्धादिककर्मणां व्रतोपवासनियमेषु यः कश्चित् प्रमादं करोति, स नरकस्य कीलककूपेषु स्थित्वा दुःखमुपभुङ्क्ते, हे सुशोभने। यः भारतवर्षे केशयुक्तमृन्मयं शिवलिङ्गं पूजयति, स च शिवस्य कोपात् यवनस्त्रियाः गर्भं प्राप्नोति। यः विष्णोः धाम्नि पितृभ्यः पिण्डदानं न करोति, स स्वजन्मनि पुनः प्राप्ते सप्तजन्मानि पङ्गुत्वेन पीड्यते। यो मोहवशात् गर्भिणीं स्त्रीं वा प्रियां स्वकीयां सेवते, अथवा देवतानां नैवेद्यं न निवेदयति, अथ रजस्वलायाः स्पृष्टं खादति, स सप्तजन्मानि शूद्रत्वं श्रमिकत्वं वा प्राप्नोति। यः स्वेदेन लिप्तहस्तः देवतार्पणं स्पृशति, अथवा शूद्रस्य अनुमत्याः शूद्रभोजनं भुङ्क्ते, स अपि तादृशमेव दुःखं प्राप्नोति। या स्त्री दुष्टवाचा, सदा कटुवदना, स्वपत्निं ताडयति, सा यमदूतैः दण्डेन चतुर्जन्मानि ताड्यते। यो क्रूरः नीचः च विषेण जीवघातं करोति, स सप्तजन्मानि मनुष्यहन्ता कृमिपीडितः भवति। यः गोपालकः दण्डेन वृषभं ताडयति, स चतुर्जन्मानि स्नेहपूर्णकुंभे स्थित्वा तप्यते। यः दन्तैः लोहकण्टकाद्यैः जीवघातं करोति, स पुनर्जन्मनि उदररोगेण पीड्यते। यो ब्राह्मणः हेतुविना मांसं मत्स्यं वा खादति, स तत्र स्वमांसं स्वकेशसंख्यया वर्षाणि खादन् तिष्ठति। यः शूद्राय यजमानः स्यात्, अथवा शूद्रस्य प्रेतशौचभोजनं करोति, स ब्राह्मणः तावत् वर्षाणि तिष्ठति यावन्ति केशा यजमानस्य शरीरे, ततः भारतवर्षे सप्तजन्मानि शूद्रत्वं प्राप्नोति। यो नागं हन्ति—लघुं तीक्ष्णं वा महान्तं—स सर्पेण भक्ष्यते, यमदूतैश्च ताड्यते, ततः क्षुद्रायुः कुष्ठपीडितः मनुष्यत्वं प्राप्नोति। यो जानन् सत्त्वघातं कृच्छ्रकृम्यादीनां करोति, स तैः सत्त्वैः दिनरात्रं भक्ष्यते, क्षुधया पीड्यते, कष्टनादं करोति, ततः तैः कृमिजातिषु स्मरणसंख्यया जन्मानि जायते। यो मूढः मधु मधुमक्षिकाः हत्वा गृह्णाति, स तासां विषेण दग्धः, यमदूतैश्च ताडितः, ताभिः भक्ष्यते। यो न दण्डनीयस्य दण्डनं करोति, अथवा ब्राह्मणं दण्डयति, स तस्य केशसंख्यया वर्षाणि तिष्ठति। राजा यः लोभात् प्रजाः दण्डयति, स सप्तजन्मानि वृश्चिकयोनि प्राप्तिः। यो ब्राह्मणः शस्त्रधारणं वा परसेवां वा करोति, स स्वकेशसंख्यया वर्षाणि कीलककूपेषु वा शरमध्येषु वा तिष्ठति। यः जनान् अन्धकारकारागारे बद्ध्वा स्थापयति, स तत्र उष्णजलपूर्णे भीषणतमसि कूपे पतति। एवं पापानां फलानि विविधानि, यथाक्रमं शास्त्रे निर्दिष्टानि, धर्मपालनस्य महत्त्वं चात्र प्रतिपाद्यते।