एकः पुरुषः तत्र शतसंवत्सरपर्यन्तं तिष्ठन् खादति। यदि कश्चित् ब्राह्मणाय दत्त्वा तत् धनं अन्यस्मै ददाति, सः चण्डालत्वं प्राप्य शुद्धः भवति, अनन्तरं दरिद्रः अल्पायुष्च मनुष्यः जायते। यदि कश्चित् कामेन स्त्रियां प्रति गच्छति, अथवा स्त्री पुरुषं प्रति, तत्रापि सः शतसंवत्सरं तिष्ठन् खादति। यः गुरुम् अथवा ब्राह्मणं ताडयति, रक्तं वा स्रावयति, सः सप्तजन्मसु भरतवर्षे रोगी भवति। यः भक्तिं कुर्वन्तं, अश्रुपूर्णनेत्रं, कण्ठगद्गदं भक्तं पश्यति, सः अश्रुकुण्डे शतसंवत्सरं वसन् खादति। यस्य हृदयम् नित्यं अशुद्धं, सः पापात्मा भवति, तदा त्रिषु जन्मसु गर्दभ्याः गर्भं प्राप्नोति। यः बधिरं जनं हसति, अवमानयति वा, सः सप्तजन्मसु बधिरः दरिद्रश्च भवति। लोभेन यः स्वधनरक्षणार्थं प्राणिनं हन्ति, सः सप्तजन्मसु शशकः मत्स्यश्च भवति। यः स्वकन्यां पालयित्वा विक्रयणाय ददाति, सः कन्यायाः रोमसंख्यया वर्षाणि तत्रैव खादति। सः शिरसि मांसभारं वहन्, तृष्णया रक्तधारां चोषयति। षट्सहस्रवर्षाणि सप्तजन्मसु व्याघ्रः भवति। सप्तजन्मसु मण्डूकः, सप्तजन्मसु जलौकस्च भवति। व्रत-उपवास-नियमेषु, श्राद्धादिषु च, सः कीलकादिषु छिद्रेषु तिष्ठति। यः भारतवर्षे केशयुक्तमृन्मयशिवलिङ्गं पूजयति, सः अन्ते शिवकोपेन यवनस्त्रियाः गर्भं प्राप्नोति। यः विष्णोः सन्निधौ पितृभ्यः पिण्डं न ददाति, सः पुनर्जन्म प्राप्य सप्तजन्मसु पङ्गुः भवति। यः प्रमत्तः गर्भिणीं स्वप्रियां वा सेवते, अपि च यः देवेषु न निवेदितं, रजस्वलया स्पृष्टं वा खादति, सः सप्तजन्मसु शूद्रः अथवा कर्षकः भवति। यः स्वेदयुक्तहस्तेन देवद्रव्यं स्पृशति, अथवा शूद्रस्यानुज्ञया तस्य भोजनं खादति, सः अपि तद्वद् भवति। या स्त्री दुष्टभाषिणी, सदा कटुवचनेन स्वपत्निं ताडयति, सा चतुर्षु युगेषु यमदूतैः दण्डेन ताड्यते। यः क्रूरः अधमः च विषेण प्राणिनं हन्ति, सः ततः सप्तजन्मसु नरघाती शोफयुक्तश्च भवति। यः गोपालकः दण्डेन वृषभं ताडयति, सः चतुर्षु युगेषु तैलकुम्भे तिष्ठति। यः दन्तैः वा लौहवडिशया प्राणिनं हन्ति, सः पुनर्जन्म प्राप्त्वा उदररोगेण पीड्यते। ब्राह्मणः यः हेत्वाभावे मांसं खादति, मत्स्यं वा, सः अपि तद्वद् दुःखं प्राप्नोति। एवं पापकर्मणां विविधाः दारुणाः फलानि शास्त्रेण निर्दिष्टानि, यथाक्रमं पुण्यपथे प्रवर्तितव्यं, पापात् परिहरणीयं च।