यः ब्राह्मणस्य जीविकाम्, स्वयम् दत्ताम् वा अन्येन दत्ताम् वा, स्वार्थाय गृह्णाति, सः तत्र षट्सहस्रवर्षाणि विहारति, विष्ठाभक्षकः सन्। यः परस्य सरसि स्वस्य सरः निर्माति, सः तत्र स्थित्वा तस्य सरसः रजांसि यावत् तावत् वर्षाणि रजः खादति। यः स्वादु अन्नं एकाकी भुङ्क्ते, सः कफपूरितकुण्डे गच्छति; तत्र सः भारतदेशे शतवर्षं पूर्णं प्रेतः भवति। यः पितरं मातरं गुरुम् पत्नीं पुत्रं पुत्रीं वा हिंसति, सः तत्र सहस्रवर्षं पूर्णं खादन् तिष्ठति। यः अतिथिं कुटिलदृष्ट्या पश्यति, तस्य सर्वपापानि ब्राह्मणहत्या सहितानि सम्पद्यन्ते; सः शतवर्षं पूर्णं तत्र खादन् तिष्ठति। यदि ब्राह्मणाय दत्तं धनं अन्यस्मै दत्तं भवति, तदा सः चण्डालः भवति, अनन्तरं शुद्धः, ततः दरिद्रः अल्पायुषः च भवति। यः कामेन स्त्रियम् उपगच्छति, वा स्त्री पुरुषम्, सः शतवर्षं पूर्णं तत्र खादति। यः गुरुम् वा ब्राह्मणम् ताडयति, वा रक्तं प्रवाहयति, सः भारतदेशे सप्तजन्मानि रोगी जायते। भक्तं गायकं अश्रुपूर्णं कण्ठोद्विग्नं दृष्ट्वा, सः अश्रुकुण्डे शतवर्षं खादन् तिष्ठति। यस्य हृदयम् सदा अशुद्धं तस्य दुर्जनत्वं भवति; ततः सः त्रिजन्मानि गर्दभ्याः गर्भम् प्राप्तवान् भवति। यः बधिरं जनम् उपहसति, वा तिरस्करoti, सः सप्तजन्मानि बधिरः दरिद्रः च भवति। लोभेन यः स्वधनरक्षणार्थम् जीवम् हन्ति, सः सप्तजन्मानि शशः मत्स्यः च भवति। यः कन्यां स्वयम् पाल्य विक्रीणाति, सः तत्र तस्याः रोमसंख्यायाः वर्षाणि खादति। मांसभारम् शिरसि धृत्वा, सः तृष्णया रुधिरधाराः चुष्टि। षट्सहस्रवर्षाणि सप्तजन्मानि व्याधः भवति; सप्तजन्मानि भेकः, सप्तजन्मानि जालौका च भवति। श्राद्धादिव्रतव्रतोपवाससंयमस्य विषयेषु, सः कीलकादिकूपेषु तिष्ठति, हे सुन्दरी। यः भारतदेशे भूमौ केशयुक्तं शिवलिङ्गं पूजयति, सः शिवक्रोधात् यवनस्त्रियाः गर्भम् गच्छति। यः विष्णोः स्थले पितृभ्यः पिण्डं न ददाति, सः स्वजन्म पुनः प्राप्त्वा सप्तजन्मानि पङ्गुः भवति। यः गर्भिणीं स्त्रीं वा स्वप्रियां सेवते, सः महाविमूढः भवति। यः देवताभ्यः न निवेदितम् अन्नं वा रजस्वलया स्पृष्टम् अन्नम् खादति, सः सप्तजन्मानि शूद्रः वा कर्मकारः भवति। यः स्वेदस्निग्धैः हस्तैः देवतादत्तानि स्पृशति, तस्य तद् दुष्कृतं फलति। एवं विविधदुष्कृतानां कृत्ये फलानि तत्र तत्र निरूपितानि, यत्र यत्र पापं, तत्र तत्र दुःखम्, तत्र तत्र दारुणं जन्म, तत्र तत्र दुःखयुक्तं जीवनम्।