सावित्री धर्मज्ञाय महर्षये सप्रणयम् एकदा पप्रच्छ— “कथं मया प्रकृतिपरं श्रीकृष्णं सम्यगुपासितव्यं? शुभकर्मणां फलं मनोहरं श्रुतमस्ति, तदपि मम चित्तं मोहयति।” एवं वदित्वा, सा श्रद्धया युक्ता, विनतशीर्षा, भक्तिपूर्वकं तस्मै मुनये प्राह। सावित्री उवाच— “धर्मराजाय नमः, यस्य धर्मांशेन पुत्रत्वमुपपन्नम्। स सर्वेषां भूतानां समदर्शी, साक्षी च सर्वकर्मणाम्। येन सर्वेषां प्राणिनां संसारान्तः क्रियते, स एव परमः। स पापिनां शुद्ध्यर्थं दण्डधारणं करोति। स एव सर्वेषां जीवितमापिमानं यथायोग्यं नित्यं मिमीते। स वैष्णवो यती धर्मात्मा जितेन्द्रियः, आत्मरतो ज्ञानवान्, पुण्यकृतां बन्धुः। ब्रह्मवंशे समुत्पन्नः, ब्रह्मतेजसा दीप्तिमान्।” एवं वदित्वा, सावित्री यमाय प्रणम्य स्थितवती। यं यमाष्टकं प्रातःकाले यः पठति, स पापिष्ठोऽपि भक्त्या पठन्, नारद, शुभफलमवाप्नोति। एवं ब्रह्मवैवर्ते महापुराणे द्वितीयं प्रकृतिखण्डे नारदनारायणसंवादे ‘सावित्र्याः कृतं यमस्तोत्रं’ नामाष्टाविंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीनारायणः प्रोवाच— “सूर्यपुत्रः सा सावित्र्यै पापकर्मणां परिणामं कथयामास। यम उवाच— ‘पापकर्मणां फलं वक्ष्यामि, सावधानं शृणु। पुण्यकर्मभिः जीवः नानाविधानि स्वर्गाणि प्राप्नोति। तत्र बहवः पातालकूपाः सन्ति, दुःखदाः, विस्तीर्णाः, गम्भीराः। षट्शष्टिकूपाः संयमधाम्न्यपि सन्ति। अग्निकूपः, तापकूपः, सहनकूपः, भयङ्करकूपश्च। विषकूपः, मलकूपः, चर्मकूपः च। मूत्रकूपः, कर्णमलकूपः, लोमकूपः, शिरोलोमकूपः, अस्थिकूपः, सर्वे दुःखदाः। शूलकूपः, विषकूपः, विघ्नकरौ। तैलकूपः, दन्तकूपः, दुःसहौ। मक्षिकाकूपः, दंशककूपः, विषकूपश्च। शरकूपः, शूलकूपः, खड्गकूपः, भीषणः। कम्पकूपः, अश्वकूपः, बन्धनकूपः, दुष्प्राप्याः। लालनकूपः, भस्मकूपः, चूर्णकूपः, अत्यन्तभीषणः। ज्वालाकूपः, भस्मकूपः, पूतिकूपः। गोशृङ्गमुखं, गोकर्णमुखं, गजदंष्ट्रा, गवां मुखं, भूमिभक्षणं, पाशबन्धनं, शूलारोपणं, कम्पनं, जालबन्धनं, शरीरचूर्णीकरणं, मर्दनं, शोषणं च। एते कूपाः, हे सावित्रि, पापिनां दुःखहेतवः। दण्डिनः, शूलिनः, पाशिनः, भीषणाः, तमसा युक्ताः, अनुक्रौर्ययुक्ताः, सर्वतोऽनिष्क्रम्याः। योगयुक्ताः, योगसिद्धाः, विविधरूपधारिणः, स्वकर्मपराः, शैवाः, शाक्ताः, सौराः, गणपताः च। एवं धर्मराजः तस्यै पापकर्मणां परिणामं विस्तरात् कथयामास।