स्वप्नवत्, नश्वरं, तुच्छं, असत्यं, मृत्युकारणं जगत् इति नारदः ब्रह्माणं समक्षं उक्तवान्। यथा मीनः शृङ्गे स्थितं मांसं आस्वादयन् सुखं अनुभवति, तथैव विषयासक्तिः दुःखस्य कारणं भवति। एवं उक्त्वा नारदः ब्रह्माणं पुरतः मौनं स्थितवान्। तदा ब्रह्मा, क्रोधेन आविष्टः, द्विजश्रेष्ठ, स्वपुत्रं शप्तवान्। ब्रह्मा उवाच—“त्वं क्रीडान्वितः मृगः भविष्यसि, स्त्रीषु लोलुपः, लोभयुक्तः, कामपरायणः च। यौवनस्थैः, रूपसम्पन्नैः जनैः मनोहरः भविष्यसि। कामशास्त्रविद्, कामासक्तः, गन्धर्वेषु मधुरस्वरः, सुरम्यगीतकुशलः च। बुद्धिमान्, मधुरवाचः, शान्तः, धर्मिष्ठः, सुन्दरः, शुभबुद्धिः च। तैः सह एकान्तवनान्तरे दिव्यं लक्षवर्षं रमिष्यसि।” “पुत्र, वैष्णवसङ्गेन, वैष्णवशेषभोजनात्, पुनः तव प्राचीनं दिव्यज्ञानं दास्यामि।” इति ब्रह्मा, जगत्पति, पुत्रं प्रति उक्त्वा मौनं स्थितवान्। ततः नारदः उवाच—“हाय, तपस्वी ब्रह्माक्रोधः मयि न पतितः। यः पुत्रः पथभ्रष्टः भवति, तं त्यक्तुं वा शप्तुं वा पण्डितः उचितं मन्यते। मम जन्म ब्रह्मनिष्ठेषु भवतु, यत्र यत्र योनिषु। यदि लोकपालपुत्रः हरिपादभक्तिहीनः भवेत्, तर्हि स्मृतिपूर्वजन्मानां, हरिभक्तियुक्तः, स्वपि सूकरयोनिषु, भवतु। गोविन्दपदकमलमधुरभक्तिं इच्छन्। पितामह, तीर्थानि अपि वैष्णवस्पर्शं कामयन्ति। केवलं मन्त्रोपदेशेन भारतवर्षे पुरुषाः मुक्तिम् आप्नुवन्ति। मन्त्रग्रहणमात्रेण, कोटिजन्मार्जितपापानि नश्यन्ति। पुत्राः, पत्न्यः, शिष्याः, दासाः, बान्धवाः च—गुरुः यः शिष्यविश्वासं लभ्य, तान् विपथं दर्शयति—कः स गुरुः, कः पिता, कः स्वामी, कः पुत्रः?” “चतुर्मुख, त्वया दोषरहितः शप्तः अस्मि। कवचेन, स्तोत्रैः, पूजया, मनुर्मनसा सह—पितः, त्वं त्रिकल्पेषु सर्वेषु प्राणिषु पूज्यत्वं न प्राप्स्यसि। धर्मज्ञ, यज्ञेषु व्रतेषु च तव भागः नष्टः।” इत्युक्त्वा नारदः तत्र पितरं प्रति मौनं स्थितवान्। उपबरहणगन्धर्वहेतुना नारदः एवं जातः। पुनः नारदः महर्षिः अभवत्। सौतिः उवाच—“ब्रह्मणश्रेष्ठ, सर्वे ऋषयः सृष्टिं कृतवन्तः, नारदं विहाय। मरीचेर् मनसः कश्यपः प्रजापतिः अभवत्। प्रचेतेः मनसः गौतमः अपि अभवत्। मनुश्च शतरूपया त्रयः कन्याः अभवन्। प्रियव्रतः उत्तानपादः च, द्वौ पुत्रौ मनः प्रियौ। आक्रूतिं रुचये, प्रसूतिं दक्षाय दत्तवान्। प्रसूतेः, दक्षबीजेन, षष्टिः कन्याः अभवन्। एकं सतीं शिवाय दत्तवान्, त्रयोदश कन्याः कश्यपाय दत्तवान्।