एकदा धर्मज्ञाः महात्मानः पुण्यकर्मणां फलानि पृच्छन्ति स्म। तदा मुनिवरः कथयति— यो जनः वैकुण्ठे शतमन्वन्तरपर्यन्तं निःसंशयं पूज्यते, स एव पृथिव्यां शतजन्तुषु उत्तमजन्मसु न परित्यज्यते। यः कश्चित् ग्रामं जनसम्पन्नं समृद्धं द्विजाय ददाति, स पुनर्जन्मलाभात् निश्चितं लक्षग्रामान् लभते। यदि ग्रामं जनसमृद्धं, पञ्चशस्ययुक्तं विप्राय ददाति, अथवा भारतभूमौ ब्राह्मणाय नगरीं ददाति, स पुनः स्वजन्म प्राप्त्वा भारतदेशे नृपतित्वं प्राप्नोति। दशमिलियनजन्मपर्यन्तं पृथिवी तं न परित्यजति। यः शतपुराणि वा देशं द्विजाय ददाति, तानि सर्वाणि सरोवरतालवृक्षसम्पन्नानि सन्ति चेत्, स पुनर्जन्मलाभात् जम्बूद्वीपाधिपतित्वं प्राप्नोति। कोटिजन्मपर्यन्तं पृथिवी तं न परित्यजति। यः जम्बूद्वीपं ब्राह्मणाय वा पतिव्रताय ददाति, सप्तद्वीपमयीं पृथिवीं सर्वतीर्थसेवया ददाति, स सर्वदानानां दातारं सर्वसिद्धीनां स्वामिनं च प्राप्नोति। तादृशस्य विष्णुभक्तस्य जीवतो बहूनां ब्रह्माणां पतनं वैष्णवाः पश्यन्ति। यः मन्त्रेण विष्णुं सम्पूज्य मानुषं देहम् उत्सृजति, स विष्णुतुल्यं स्वरूपं प्राप्य विष्णुमेव सेवते। देवा अपि सिद्धाः सर्वलोकाः च नश्यन्ति, किन्तु यः कार्त्तिके मासि तुलसीं हरये समर्पयति, स पुनर्जन्मप्राप्त्या हरौ भक्तिं लभते। यः कार्त्तिके मासि हरये घृतदीपं ददाति, सापि पुनर्जन्मप्राप्त्या विष्णुभक्तिम् अवाप्नोति। यः माघे प्रातःकालं गङ्गायां स्नानं करोति, स अपि पुनः विष्णुभक्तिं लभते। यः प्रयागे माघे प्रातः गङ्गास्नानं करोति, स विष्णुमन्त्रलाभं निश्चितं प्राप्नोति। वैकुण्ठात् पृथिव्यां पुनरागमनं न विद्यते। यः प्रतिदिनं गङ्गायां स्नानं करोति, स सूर्यवत् पृथिवीतले शुद्धिं लभते। तस्य पादरजसा पृथिवी क्षणेन शुद्धा भवति। स पुनर्जन्मप्राप्त्या श्रेष्ठतपस्वी भवति। मीनकर्कटकयोः मध्ये सूर्यः तीव्रं दीप्तिमान् भवति, तत्र स वैकुण्ठे चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं मोदते। यः वैशाखे भक्त्या चन्दनं हरये समर्पयति, स पुनर्जन्मप्राप्त्या सुन्दरः सुखी च भवति। वैशाखे द्विजाय लाजदानं यः ददाति, कृष्णजन्माष्टमीव्रतम् आचरति च, स अपि चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं वैकुण्ठे मोदते। यः भारतवर्षे शिवरात्रिं सम्पूजयति, शिवरात्रौ बिल्वपत्राणि शिवाय समर्पयति, स पुनर्जन्मप्राप्त्या शिवभक्तिं निश्चितं प्राप्नोति। एवं पुण्यदानव्रतसेवानां महात्म्यं श्रुत्वा सर्वे धर्मनिष्ठाः भक्त्युत्साहवर्धनं प्राप्नुवन्ति।