शृणुत धर्मस्य दिव्यां कथाम्। यः पुरुषः सुरूपां प्रियतमां भूषितां रमणीयां वस्त्रयुक्तां लभते, स चन्द्रलोकमध्ये चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं मान्यताम् आप्नोति। ततः दशसहस्रसंवत्सराणि गन्धर्वलोके सुखमस्ति। अनन्तरं सहस्रजन्मसु सदा सुरूपां प्रियतमां प्राप्नोति। यः कश्चन ब्राह्मणाय फलद्रुमं ददाति, स पुनर्जन्म लभित्वा उत्तमं पुत्रं प्राप्नोति। यः केवलं फलमेव ब्राह्मणाय ददाति, नान्यैः वस्तुभिः न च विविधधान्यैः सहितम्, स कुबेरलोकमध्ये मन्वन्तरान्तं वसति। यः तु भूमिं सुशोभनां सस्यसमृद्धिं ददाति, स वैकुण्ठे शतमन्वन्तराणि नूनं पूज्यते। पृथ्वीं च शतजन्मसु न जहाति। यः ग्रामं जनसम्पन्नं समृद्धं द्विजाय ददाति, पुनर्जन्म लभित्वा शतसहस्रग्रामान् निश्चितं प्राप्नोति। यः ग्रामं जनसमृद्धिं पञ्चविधधान्ययुक्तं ददाति, यश्च ब्राह्मणाय भारतभूमौ नगरीं ददाति, पुनर्जन्म लभित्वा भारतवर्षे राजा भवति। पृथ्वीं च दशमिलियनजन्मसु न जहाति। यः शतं नगराणि वा देशं वा द्विजाय ददाति, तडागकूपवृक्षादिसम्पन्नं, पुनर्जन्म लभित्वा जम्बूद्वीपेश्वरः भवति। पृथ्वीं च कोटिजन्मसु न परित्यजति। यः जम्बूद्वीपं ब्राह्मणाय वा धर्मपत्नीं वा ददाति, यः सप्तद्वीपमयीं पृथ्वीं सर्वतीर्थसेवया ददाति, स सर्वदानप्रदाता सर्वसिद्धिपतिश्च भवति। वैष्णवाः तस्य जीवन्नेव अनन्तब्रह्मणां पतनं पश्यन्ति। यः विष्णुं मन्त्रेण पूजयित्वा मानवदेहम् उत्सृजति, स विष्णुसदृशत्वं प्राप्य ततः परमं विष्णुमेव सेवते। देवाः सिद्धाः सर्वलोकाश्च नश्यन्ति, किन्तु यः कार्तिके तुलसीं हरये ददाति, स पुनर्जन्म लभित्वा हरौ भक्तिं निश्चितं प्राप्नोति। यः कार्तिके हरये घृतदीपं ददाति, स पुनर्जन्म लभित्वा विष्णुभक्तिं प्राप्नोति। यः माघमासे प्रातःस्नाने गङ्गायां स्नाति, स पुनर्जन्म लभित्वा विष्णुभक्तिं प्राप्नोति। यः प्रयागे माघे प्रातःस्नाने गङ्गायां स्नाति, स पुनर्जन्म लभित्वा विष्णुमन्त्रं प्राप्नोति। वैकुण्ठात् पृथ्वीं प्रत्यागमनं नास्ति। यः नित्यं गङ्गायां स्नाति, स भूमौ सूर्यवत् शुद्धो भवति। तस्य पादरजसा भूमिः क्षणेनैव विशुद्धा भवति। एवं पुण्यदानस्य महिमा श्रूयते, यः धर्ममेतं आचरति, स नित्यमेव दिव्यफलान् प्राप्नोति।