यः भारतभूमौ भक्त्या ब्राह्मणाय गाम् ददाति, यः च ब्राह्मणाय उभयपक्षहितं दानं करोति, यः शालिग्रामशिलां वस्त्रेण सह ब्राह्मणाय ददाति, यः परमप्रियं छत्रं ब्राह्मणाय ददाति, यः भारतदेशे ब्राह्मणाय पादत्रयं ददाति, यः दिव्यं रमणीयं शय्यां ब्राह्मणाय ददाति, यः देवाय वा ब्राह्मणाय वा दीपं ददाति—एवं मानवजन्मं प्राप्तः सः नूनं दृष्टिमान् भवति। यः भारतभूमौ ब्राह्मणाय गजं ददाति, यः अश्वं ददाति, यः उत्तमं शिबिकां ब्राह्मणाय ददाति, यः श्वेतं चामरं ब्राह्मणाय ददाति, यः भारतदेशे ब्राह्मणाय धान्यराशिं ददाति—एवं पुनः स्वं जन्म लब्ध्वा दीर्घायुषी सुखी च भवति। यः भारतभूमौ श्रीहरिणाम्नः सततं जपं करोति, यः भारतदेशे हरिस्य दोलायनं विधत्ते, सः अस्मिन लोके सुखं भुक्त्वा अन्ते विष्णोः धाम प्राप्नोति। उत्तरफाल्गुन्यां तस्य फलं द्विगुणं भवति। यः भारतभूमौ ब्राह्मणाय तिलं ददाति, सः पुनः स्वं जन्म लब्ध्वा दीर्घायुषी सुखी च भवति। सः रम्यां प्रियाम् अलङ्कृतां रमणीयां वस्त्रयुक्तां च प्राप्नोति, चन्द्रलोकस्य यावत् चतुर्दश इन्द्राः तिष्ठन्ति तावत् सन्मानं लभते। ततो गन्धर्वलोकस्य दशसहस्रवर्षाणि तिष्ठति, पुनः सहस्रजन्मानि रम्यां प्रियाम् प्राप्नोति। यः ब्राह्मणाय फलवृक्षं ददाति, सः पुनः स्वं जन्म लब्ध्वा उत्तमं पुत्रं प्राप्नोति। यः केवलं फलम् ब्राह्मणाय ददाति, नान्यैः वस्तुभिः न विविधधान्यैः सह, सः कुबेरलोकस्य एकमन्त्रान्तपर्यन्तं वासं लभते। यः सुन्दरं सस्ययुक्तं भूमिं ददाति, सः वैकुण्ठे शतमन्वन्तराणि सन्मानं लभते, पृथिवी शतसुप्रजन्मानि तं न परित्यजति। यः ग्रामं जनसम्पन्नं समृद्धं ब्राह्मणद्विजाय ददाति, सः पुनः स्वं जन्म लब्ध्वा लक्षग्रामाणि प्राप्नोति। यः ग्रामं जनसम्पन्नं पंचविधसस्ययुक्तं ददाति, यः भारतभूमौ ब्राह्मणाय नगरं ददाति, सः पुनः स्वं जन्म लब्ध्वा भारतदेशे नृपः भवति, पृथिवी तं दशमिल्यजन्मानि न परित्यजति। यः द्विजाय शतं नगराणि वा देशं ददाति, तस्य तानि सरोवराणि, तडागानि, विविधवृक्षैः सम्युक्तानि भवन्ति।