यमधर्मराजः सāvित्रीं प्रति धर्मस्य रहस्यं स्नेहपूर्वकं शंसन् इत्युक्तवान्—“ये ब्राह्मणाः स्वधर्मविहीनाः सन्ति, ते विविधेषु योनिषु जन्मानि प्राप्नुवन्ति। यत् कर्म अकिञ्चिदनुभूतं, तत् कोट्यर्बुदकल्पेष्वपि न विनश्यति। यद् यत् कर्म कुर्वन्ति जनाः—शुभं वा अशुभं वा—तत् नूनम् अवश्यं भोक्तव्यम्। एतत् सर्वं ते मया निरूपितम्। किं पुनः श्रोतुम् इच्छसि?” ततः सावित्री विनयपूर्वकं पप्रच्छ—“पुण्यात्मानां पुरुषाणां धर्मं विस्तरेण कथय।” यम उवाच—“इन्द्रलोकस्य मध्ये अन्नस्य च वर्षस्य च प्रमाणं पूज्यते। अन्नदानात् श्रेष्ठतरं दानं न कदाचिद् आसीत्, न भविष्यति च। यो देवतानाम् अथवा ब्राह्मणानां प्रति आसनं ददाति, स पुण्यं लभते। यः ब्राह्मणाय दिव्यां दुग्धदायिनीं गावं प्रयच्छति, शुभदिने कृतस्य फलम् चतुर्गुणं, पुण्यस्थले तु शतगुणमिति। यः भक्त्या भारतदेशे ब्राह्मणाय गौः ददाति, यः च ब्राह्मणाय उभयपक्षहितं दानं करोति, शालिग्रामशिलां वस्त्रेण सह ब्राह्मणाय प्रयच्छति, रमणीयं छत्रं ददाति, सन्दलयोः युग्मं ददाति, दिव्यं शय्यां शोभनां ददाति, दीपं देवाय वा ब्राह्मणाय ददाति—सः मानवशरीरं प्राप्य दृष्टिमान् भवति। यः भारतवर्षे ब्राह्मणाय गजं ददाति, अश्वं ददाति, शोभनं यानं ददाति, श्वेतं चामरं ददाति, धान्यराशिं ददाति—सः स्वजन्म प्राप्य दीर्घायुषी सुखी च भवति। यः भारतदेशे श्रीहरेः नाम सदा जपति, हरिसंक्रान्तिं च आयोजयति, स इह लोके सुखं भुक्त्वा विष्णोः पदं यान्ति। उत्तरफाल्गुनीकाले तु एषां फलद्विगुणं स्यात्। यः भारतवर्षे तिलान् ब्राह्मणाय ददाति, सः स्वजन्म प्राप्य दीर्घायुषी सुखी च भवति। सः सुन्दरीं प्रियतमां भूषितां वस्त्रयुतां रमणीं लभते। सः चन्द्रलोकस्य मध्ये चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं पूज्यते। ततः गन्धर्वलोके दशसहस्रवर्षाणि सुखं भुङ्क्ते। अनन्तरं सहस्रजन्मसु सुन्दरीं प्रियतमां लभते। यः ब्राह्मणाय फलद्रुमं ददाति, सः पुनः स्वजन्म प्राप्य उत्तमं पुत्रं लभते। यः केवलं फलदानं ब्राह्मणाय करोति, नान्यद् द्रव्यं न विविधधान्यं ददाति, सः कुबेरलोकं यावत् मन्वन्तरान्तं वसति। यः तु सुशोभनं सस्यसम्पन्नं क्षेत्रं ब्राह्मणाय ददाति...” इति धर्मराजः पुण्यकर्मणां फलानि सावित्रीं प्रति क्रमशः प्रकाशयामास।