यः पुण्यशालीनः पिप्पलवृक्षं रोपयति तस्य मूलं स्थापयति च, स धर्मं महत्तमं अर्जयति। यः सर्वभूतहिताय पुष्पोद्यानं दत्ते, स पुण्यफलमवाप्नोति। यः भारतभूमौ विष्णवे देवालयं दत्ते, तद् यदि शोभायुक्तं विस्तीर्णं च भवति, तस्य फलं चतुर्गुणं भवति। यः भक्तिपूरितः हरेः डोलमन्दिरं दत्ते, यः शुद्धचारिणि राजमार्गं मन्दिरैः निर्माय दत्ते, स ब्राह्मणेभ्यः वा देवताभ्यः वा दानफलं समं प्राप्नोति। एते सर्वे स्वर्गे सुखानि भुक्त्वा पुनः भारतभूमौ जन्म लभन्ते। धर्मात्मा ब्राह्मणः भारतदेशे स्वर्गे च परमं सुखं भुक्त्वा पुनः भारतभूमौ जन्म लभते। क्षत्रियः वा वैश्यः वा शतकोटिकल्पानन्तरं तत्र जन्म लभन्ति। ब्राह्मणाः स्वधर्महीनाः विविधेषु योनिषु जन्म लभन्ति। यत् कर्म न अनुभवितं तद् शतकोटियुगेष्वपि न नश्यति। यत् कर्म यत् कृतं, शुभं वा अशुभं वा, तस्य अनुभवः निश्चितः। इदं सर्वं तुभ्यं कथितं; किं अधिकं श्रोतुमिच्छसि? सावित्री उवाच – धर्मात्मानां पुरुषाणां विषये विस्तरेण कथयितव्यं। यमः उवाच – अन्नस्य वर्षस्य च प्रमाणं इन्द्रलोकस्य पूज्यं भवति। अन्नदानात् महत्तरो दानं न कदापि जातम् न भविष्यति। यः देवताभ्यः वा ब्राह्मणेभ्यः वा आसनं दत्ते, यः दिव्यं दुग्धदायिनीं गौः ब्राह्मणे दत्ते, शुभदिने चतुर्गुणं फलम्, तीर्थस्थले शतगुणं फलम्। यः भारतदेशे भक्त्या गौः ब्राह्मणे दत्ते, यः ब्राह्मणे उभयहितं दानं करोति, यः शालग्रामशिलां वस्त्रेण सह ब्राह्मणे दत्ते, यः रम्यं छत्रं ब्राह्मणे दत्ते, यः भारतदेशे ब्राह्मणे पादत्राणं दत्ते, यः दिव्यं शय्यां रम्यां ब्राह्मणे दत्ते, यः दीपं देवतायै वा ब्राह्मणे दत्ते, मानवजन्म प्राप्त्वा स दृष्टिमान् भवति। यः भारतदेशे ब्राह्मणे हस्तिनं दत्ते, यः अश्वं दत्ते, यः शुद्धं शिबिकां दत्ते, यः श्वेतं चामरं दत्ते, यः भारतदेशे ब्राह्मणे धान्यराशिं दत्ते, स पश्चात् स्वजन्म प्राप्त्वा दीर्घायुषी सुखी च भवति। यः भारतदेशे श्रीहरेः नाम सततं जपति, यः भारतभूमौ हरेः डोलनयनं आयोजयति, स इह सुखानि भुक्त्वा अन्ते विष्णोः धाम प्राप्नोति। उत्तराफाल्गुन्यां तस्य फलं द्विगुणं भवति। यः भारतदेशे ब्राह्मणे तिलं दत्ते, स पश्चात् स्वजन्म प्राप्त्वा दीर्घायुषी सुखी च भवति। एवं धर्मात्मानां दानस्य, भक्तस्य, पुण्यस्य च महिमा भारतभूमौ विस्तरेण प्रतिपादितः।