धर्मनिष्ठाः स्वकर्मनिरता ये चतुर्वर्णाः च, ते सर्वे स्वधर्मपालनात् उत्तमं स्थानं प्राप्नुवन्ति। ये तु स्वधर्मं परित्यज्य प्रवर्तन्ते, ते निश्चितं नरके पतन्ति। विशेषतः ब्राह्मणाः स्वधर्मनिष्ठाः च ये अन्येऽपि स्वकर्मनिरताः, ते चिरकालं, चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं, तत्रैव वसन्ति, हे साध्वी। कामयुक्ताः जनाः तं लोकं प्राप्नुवन्ति, परन्तु निःस्पृहाः वैष्णवाः तत्र न गच्छन्ति। या गवः, रजतम्, भार्याः, वस्त्राणि, धान्यं, फलानि, जलं च ददाति, सः मन्वन्तरपर्यन्तं तस्मिन्लोके वसति। सुवर्णं, गवां, ताम्रं च ये ददाति, ते दशसहस्रवर्षाणि तत्र स्थित्वा सुखानि भुञ्जते। यः ब्राह्मणाय भूमिं बहुधान्ययुक्तां च ददाति, सः चन्द्रसूर्ययोरावधिं तत्रैव वसति। ये जनाः भक्त्या ब्राह्मणाय गृहं ददाति, शुभदिने च यावत्स्मिन्गृहे रजः तावत्संवत्सराणि दानफलम्। यः गृहं देवताभ्यः वा यः पुरुषः कस्यचित् ददाति, तस्य पुण्यं महद्भवति। प्रासादनिर्माणात् चतुगुणं फलम्, सार्वजनिककार्यनिर्माणात् शतगुणं फलं प्राप्यते। यः जनः सर्वभूतहिताय भारतवर्षे तडागं निर्माति, तेन शतगुणं तडागफलम् लभ्यते। तस्य तडागस्य मापनं चत्वारिंशद् धनुषां सहस्रं इति निश्चितम्। कन्यादानं योग्याय पुरुषाय दशतडागफलसमं स्मृतम्। तडागस्य निर्माणात् वा मृत्तिकाहरणात् सममेव फलं लभ्यते। यः पिप्पलवृक्षं रोपयति, तस्य मूलन्यासं च करोति, सः पुण्यफलभाग् भवति। हे सावित्रि, यः सर्वभूतहिताय पुष्पोद्यानं ददाति, तस्य पुण्यं महदस्ति। यः भारतवर्षे विष्णवे देवालयं निर्माति, चित्तशुद्ध्या अलंकृतं विस्तीर्णं च, तस्य फलं चतुर्गुणं भवति। भक्तिपूर्वकं यः हरये दोलामन्दिरं ददाति, सः अपि पुण्यलाभी। यः राजमार्गं प्रासादयुक्तं निर्माति, हे पतिव्रते, सः ब्राह्मणदाने देवदाने च तुल्यं फलं प्राप्नोति। सर्वे ते स्वर्गे चान्यत्र च सुखानि अनुभूय, पुनः भारतवर्षे प्रतिनिवर्तन्ते। धर्मनिष्ठः ब्राह्मणः अपि स्वर्गे चान्यत्र च परमानन्दं भुक्त्वा, अथ भारतवर्षे एव पुनर्जायते। क्षत्रियो वा वैश्यो वा कोऽपि, कोटिकल्पानन्तरं अपि, तत्रैव जन्म लभते। ये ब्राह्मणाः स्वधर्मविहीनाः, ते नानायोनिषु जायन्ते। कर्म यद्यपि अनुभूतं न भवति, तद् नश्यति न कदापि, कोटिकल्पेषु अपि। यद् यत् कर्म कृतं, शुभं वा अशुभं वा, तस्य अनुभवः निश्चितः एव। एष सर्वः विषयः तव निरूपितः; किं अधिकं श्रोतुमिच्छसि? ततः सावित्री उवाच— धर्मिष्ठानां पुरुषाणां विषयं मम स्पष्टीकर्तुमर्हसि। तदा यमः उवाच— अन्नस्य च वृष्टेः च मापनं इन्द्रलोके पूज्यते। अन्नदानात् श्रेष्ठं दानं न कदापि आसीत्, न भविष्यति। यः देवतानां वा ब्राह्मणानां वा आसनं ददाति, सः पुण्यलाभी भवति। यः ब्राह्मणाय दिव्यां दुग्धदायिनीं गावं ददाति, शुभदिने चतुर्गुणं फलं, तीर्थे शतगुणं फलं प्राप्नोति।