श्रुण्वन्तु भवन्तः, कथां सनातनीं श्रद्धया। जगतः सृष्ट्यर्थं, द्विजश्रेष्ठ, स महाभाग्यवान् भक्तिमान् च विधाता, लोकनाथः, तदा कोपसमाविष्टः अभवत्। तस्य भ्रुकुटेः एकादश रुद्राः उत्पन्नाः, प्रभो। स तामस इति सर्वेषां प्राणिनां मध्ये स्मृतः। गोलोकनाथः श्रीकृष्णः तु गुणातीतः, प्रकृतिपरः, शुद्धसत्त्वस्वरूपः, निर्मलः, वैष्णवानां श्रेष्ठः। स महान्, उदारधीः, प्राज्ञः, उग्रः, भीषणः च। ततः तस्य दक्षिणकर्णात् पुलस्त्यः, वामकर्णात् पुलहः जातौ। नासिकाभ्यां अरिणिः, तालुभ्यां चाङ्गिराः उत्पन्नः। छायायाः कर्दमः, नाभेः पञ्चशिखः च जातौ। स्कन्धदेशात् मरीचिः, कण्ठात् अपान्तरतमाः अभवताम्। उदरस्य वामभागात् हंसः, दक्षिणभागात् यतिः स्वयम् उत्पन्नः। ते सर्वे पितुः वचनानि श्रुत्वा, नारदः तं पितरं सम्बोधितवान्। नारदः उवाच— “स्मारयित्वा अस्मान् तपस्यां नियोज्य, वद, हे लोकनाथ। पितरः अस्मान् तपस्यां प्रवर्तितवन्तः, कथं वयं संसारधर्मे प्रवृत्ताः स्याम? कस्मै पुत्राय, तपसः अपि श्रेष्ठं, परममृतं दत्तम्? कः पित्रा, घोरे संसारसागरे पतिष्यति? स सर्वेषां मुक्तिबीजम्, मानवस्य च परमं बीजम्। स भक्तानां एकमेव शरणम्, भक्तवत्सलः, शुद्धः च। भक्तैः पूजितः, भक्तैः प्राप्यः, परमेश्वरं परित्यज्य। कृष्णसेवां, या अमृतात् अपि प्रिया, परित्यज्य। सा स्वप्नवत् नश्वराः, तुच्छा, असत्याः, मृत्युकारणम्। यथा वंशे मांसम् मत्स्यस्य सुखदं भवति, तद्वत्। एवं उक्त्वा, नारदः स्रष्टुः पुरतः मौनं आजगाम। तदा ब्रह्मा क्रोधेन आविष्टः, पुत्रं शशाप, द्विजश्रेष्ठ। ब्रह्मोवाच— “त्वं मृगः भविष्यसि, स्त्रीषु लोलुपः, लोभिनः, कामिनः च। यः स्थिरयौवनसम्पन्नानां रम्यः। कामशास्त्रविज्ञः, अतिशयेन रतिप्रियः। गन्धर्वेषु, मधुरस्वरः, गानकुशलः, सुन्दरो, धीमांश्च भविष्यसि। प्राज्ञः, मधुरभाषी, शान्तः, सदाचारी, सुष्ठु बुद्धिमान्। तैः सह, दिव्यं लक्षवर्षं, एकान्तवने रमिष्यसि। पुत्र, वैष्णवसङ्गेन, वैष्णवशिष्टभोजनात् च, तव तां प्राचीनां दिव्यविद्यां पुनः दास्यामि।” एवं उक्त्वा, ब्रह्मा लोकनाथः, पुत्रस्य पुरतः मौनं आजगाम। नारद उवाच— “हा, तपस्विनः स्रष्टुः कोपः मयि न पतितः। यो पुत्रः पथि भ्रान्तः, तं त्यजेत् वा शपेत् वा पण्डितः। मम जन्म, यत्रकुत्रापि ब्रह्मणिष्ठेषु भवतु। यदि लोकपालस्य पुत्रः अपि, हरिपादभक्तिरहितः स्यात्, तर्हि स स्मृतिसम्पन्नः, हरिभक्तियुक्तः, शूकरयोनौ अपि जन्म लभेत। गोविन्दपादपद्ममधुरभक्तिं कामयमानः। पितामह, तीर्थानि अपि वैष्णवस्पर्शकाङ्क्षिणि भवन्ति।” एवं, भगवतः सृष्टेः रहस्यं, नारदस्य प्रश्नौत्तरं च, भक्त्युत्कर्षः च, परमपवित्रया भाषया निवेदितम्।