ततः सा सती सāvitrī द्युमत्सेनपुत्रं पतिं वरयामास। राजा तु तां रत्नाभरणैः भूषितां तस्मै प्रददौ। संवत्सरस्य समाप्तौ सत्यवाञ् सत्यपराक्रमः तिष्ठन् आसीत्। तदा सāvitrī दिव्ययोगेन तत्र गता। हे मुनि, यमः तस्य जीवात्मानं अङ्गुष्ठमात्रं कृत्वा बबन्ध। अनन्तरं तां सुरूपां स्त्रीं दृष्ट्वा धर्मराजः यमः ताम् उवाच—यदि त्वं प्रियसखेन सह गन्तुमिच्छसि, तर्हि पञ्चभूतमयं देहम् उत्सृज्य गच्छ। न हि मर्त्यः देहं धृत्वा गन्तुं शक्नोति। तव पतिः यः समयः निर्धारितः, सः भारतभूमौ त्वयि स्थितायाम् एव समाप्तः। कर्मणा एव प्राणी जायते, कर्मणा एव नश्यति। स्वकर्मणा एव सर्वसिद्धिम् अमृतत्वं च प्राप्नोति नूनम्। कर्मणा ब्राह्मणो भवति, स्वकर्मणा मोक्षं लभते। कर्मणा महर्षिः, कर्मणा तपस्वी भवति। कर्मणा शूद्रः, स्वकर्मणा नीचयोनिर्भवति। स्वकर्मणा विदेशित्वं प्राप्नोति, अत्र न संशयः। स्वकर्मणा पर्वतः, स्वकर्मणा वृक्षः भवति। स्वकर्मणा लघुजीविः, स्वकर्मणा कृमिः भवति। स्वकर्मणा राक्षसः, स्वकर्मणा किन्नरः भवति। स्वकर्मणा प्रेतः, स्वकर्मणा पिशाचः भवति। स्वकर्मणा दैत्यः, दानवः, असुरः च भवति। कर्मणा शोभनः स्वस्थः च, कर्मणा महाव्याधिना पीड्यते। कर्मणा नराः नरकं यान्ति, स्वकर्मणा स्वर्गं प्राप्नुवन्ति। स्वकर्मणा चन्द्रलोकं वह्निलोकं च प्राप्नोति। एवं स्वकर्मणा कुबेरलोकं गच्छति। स्वकर्मणा तारालोकं सत्यलोकं च प्राप्नोति। स्वकर्मणा पातालं, स्वकर्मणा ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। कर्मणा वैकुण्ठं निर्मलं गोलोकं च प्राप्नोति। स्वकर्मणा कोटियुगायुर्भवति, स्वकर्मणा च आयुः क्षीयते। एवं हे सुश्रोणि, सर्वं तत्त्वं ते कथितम्। श्री नारायण उवाच—सा पतिव्रता सावित्री परं भक्त्या तं स्तुत्वा प्राज्ञा वदति स्म। सावित्री उवाच—कथं सत्पुरुषाः कर्म मूलतः उपशमयन्ति? कर्मणां बीजरूपं किम्? कः कर्मणां फलदः? कः फलभोगी? कः तु तस्मात् विमुक्तः? ज्ञानं च मनः बुद्धिः च किम्? कायस्थेषु प्राणाः के? कः भोक्ता? कः भोगदः? किम् भोगः? किम् प्रायश्चित्तम्? यम उवाच—यत् कर्म वेदविरुद्धं, तत् अशुभं निश्चितम्। निष्कामैः सत्पुरुषैः यः विष्णोः सेवाभावः क्रियते, सः कर्म योग्यः। हरिभक्तः नरः मुक्तिं प्राप्नोति, एष शास्त्रेषु निगद्यते। हे साध्वि, द्विविधा मुक्ति शास्त्रेषु प्रसिद्धा, सर्वैः स्वीकृता च। वैष्णवाः तु हरिभक्तिरूपां मुक्तिम् इच्छन्ति।