एवं उक्त्वा लोकस्रष्टा सभायां तत्रैव स्थितवान्। तेन हि स्तोत्रराजेन, राजन्, हयेश्वरः स्तुतः। यः कश्चित् शुभं स्तोत्रराजं त्रिसन्ध्यायां पठति, तस्य पुण्यं महद्भवति। ततः श्रीनारायणः उवाच— तत्र स साक्षात् देवीं सहस्रसूर्यसमप्रभां दृष्टवान्। सा प्रसन्ना सुमुखी तं राजानं प्रहसन्ती वाक्यम् अवदत्— "यत् त्वं तव च भार्या यदिच्छथः, तत्सर्वं दास्ये निःशंकम्। तव प्रिया अपि धर्मशीलां कन्यां इच्छति।" एवं उक्त्वा सा महादेवी ब्रह्मलोकं जगाम। तदा सवित्रीकृपया राज्ञः सम्पत्तेः कमला नाम कौशलशालिनी कन्या जाताभूत्। सा कालक्रमेण प्रतिदिनं वर्धिता। अनन्तरं सा द्युमत्सेनपुत्रं स्वपतिं वरयामास। राजा तां रत्नाभरणैः भूषितां तस्मै दत्तवान्। संवत्सरस्य समाप्तौ सत्यवान् सत्यधृतिः शूरश्च बभूव। ततः सवित्री दिव्ययोगेन तत्र गतवती। तत्र, महर्षे, यमः तस्य जीवात्मानं अङ्गुष्ठमात्रं बद्धवान्। अनन्तरं तां शोभनां स्त्रियम् अपश्यन् यमः संयमिनां पतिः। स यमः उवाच— "यदि त्वं प्रियतमा सह यातुमिच्छसि, तर्हि देहम् उत्सृज्य गच्छ। पञ्चभूतमयं शरीरं गृह्णन् कश्चन मर्त्यः न गन्तुं शक्नोति। तव पतिः यः कालः नियुक्तः, स समाप्तः, त्वं च भारतदेशे स्थितासि। कर्मणा एव भूतानि जायन्ते, कर्मणा एव विनश्यन्ति। स्वकर्मणा एव सर्वसिद्धिं च अमृतत्वं च प्राप्नोति निःसंदेहं। कर्मणा ब्राह्मणः भवति, कर्मणा मोक्षं लभते। कर्मणा महर्षिः भवति, कर्मणा तपस्वी भवति। कर्मणा शूद्रः भवति, कर्मणा नीचयोनिः। स्वकर्मणा एव वैदेश्यं प्राप्नोति, नात्र संशयः। कर्मणा पर्वतः भवति, कर्मणा वृक्षः भवति। कर्मणा कीटः भवति, कर्मणा कृमिः भवति। कर्मणा राक्षसः, कर्मणा किन्नरः। कर्मणा भूतः, कर्मणा पिशाचः। कर्मणा दैत्यः, दानवः, असुरश्च। कर्मणा सुन्दरः स्वस्थश्च, कर्मणा महारोगपीडितः। कर्मणा नरकं गच्छन्ति, स्वकर्मणा स्वर्गं यान्ति। स्वकर्मणा चन्द्रलोकं वह्निलोकं च प्राप्नोति। एवं स्वकर्मणा कुबेरलोकं गच्छति। स्वकर्मणा नक्षत्रलोकं सत्यलोकं च प्राप्नोति। स्वकर्मणा पातालं, स्वकर्मणा ब्रह्मलोकं गच्छति। कर्मणा वैकुण्ठं निर्मलं गोलोकं च प्राप्नोति। कर्मणा बहुवर्षकोटिजीवनं लभते, कर्मणा च आयुः ह्रियते। एवं, सुश्रोणि, सर्वं सत्यं तुभ्यं उक्तं मया।" श्रीनारायणः पुनरुवाच— "सा तं परमया भक्त्या स्तुत्वा, धीमती सवित्री वाक्यम् अभाषत।