शीतलः स सुरभिगन्धयुक्तश्च सन् तृष्णां शमयति। स शरीरस्य शोभां वर्धयति, सभायाश्च तेजः समुन्नयति। स सुवर्णादिभिः पदार्थैः संयुतः, नित्यं श्रीसम्पन्नः सन् श्रीदश्च भवति। नानाफूललतान्वितः, नानावर्णैः सहितश्च शोभते। सर्वमङ्गलस्वरूपः, सर्वमङ्गलप्रदः च सः। शुद्धः शुद्धिदायकश्च, शुद्धात्मनां परमप्रियः। रत्नादिभिः पदार्थैः कृतः, पुष्पचन्दनसंयुतः च सः। नानावृक्षोत्पन्नः, नानारूपसमन्वितः। सिन्दूरः, उत्तमः सन्, ललाटस्य शोभां वर्धयति। शुद्धग्रन्थिसंयुक्तः, पुण्यसूत्रनिर्मितः च। एतान् पदार्थान् विधिवत् दत्त्वा, विद्वान् स्तोत्रं पठेत्। सावित्र्याः मन्त्रः चतुर्थीसमाप्तः, अग्निजन्मसमाप्तश्च। श्रीं, ह्रीं, क्लीं, सावित्र्यै स्वाहा—इति; शृणु, ब्राह्मणानां धारणा-रूपं वक्ष्यामि। सावित्री कृष्णेन गोलोके ब्रह्मणे प्रदत्ता। कृष्णस्याज्ञया, ब्रह्मा भक्त्या वेदमातरं परितः परिक्राम्य, तामर्चयत्। ततोऽन्ते, सावित्र्याः स्तोत्रेण, यः ब्राह्मणः त्रिसन्ध्यायां पठति, स पावनः भवति। सा सावित्री, द्विजन्मरूपेण प्रसन्ना भव, सुन्दरि। हे नित्ये, हे नित्यप्रियामये, आनन्दरूपधारिणि। सर्वरूपधारिणि, ब्राह्मणानां मन्त्रसाररूपे, परमेषु परे। ब्राह्मणपापदाहाय, त्वं ज्वलनशिखेव दहसि। यद् यद् ब्राह्मणः कायेन, मनसा, वाचा वा पापं करोति, तत् सर्वं त्वया दग्धं भवति। एवं उक्त्वा, स्रष्टा लोकानां तत्रैव सभायाम् अवस्थितः। अनेन स्तोत्रराजेन, अश्वानां नाथः स्तूयते। यः त्रिसन्ध्यायां एतत् मङ्गलमयं स्तोत्रराजं पठति, स पुण्यश्लाघ्यः भवति। नारायण उवाच—तत्र स राजा देवीं दृष्टवान्, या सहस्रसूर्यसमप्रभा आसीत्। सा प्रसन्ना सस्मितं तं राजानं अब्रवीत्। सावित्री उवाच—यद् यद् त्वं तव भार्या च इच्छथः, तत् सर्वं दास्यामि। तव प्रिया अपि पुण्यशीलां कन्यां कामयते। इति उक्त्वा, सा महादेवी ब्रह्मलोकं जगाम। राज्ञः सम्पत्तेः, सावित्र्याः प्रसादेन, कमला नाम कौशलशालिनी कन्या जाता। सा कालेन प्रतिदिनं ववर्ध। ततः सा द्युमत्सेनपुत्रं स्वपतिं चकार। राजा तां रत्नाभरणैः भूषितां तस्मै ददौ। संवत्सरात् अनन्तरं, सत्यवान् सत्यधृतिः वीर्यवान् च आसीत्। ततः दिव्ययोगेन सावित्री तत्र अगच्छत्। हे मुने, यमः तस्य जीवात्मानं अङ्गुष्ठमात्रं कृत्वा बबन्ध। अनन्तरं, तां सुन्दरीं दृष्ट्वा, यमः संयमराड् अब्रवीत्—यदि त्वं प्रियेन सह गन्तुमिच्छसि, तर्हि देहम् उत्सृज। पञ्चभूतमयं शरीरं गृह्णन् मर्त्यः गन्तुं न शक्नोति। तव पतिः यः कालः निर्धारितः, स समाप्तः, त्वं भारतदेशे स्थिता। कर्मणा एव जीवः जायते, कर्मणा एव नश्यति।