तत्र तु धर्मज्ञाः श्रद्धया वस्त्राणि, भूषणानि, माल्यं, गन्धं, आचमनीयं च समर्पयन्ति। तानि चन्दननिर्मितानि वा सुवर्णमणिमयानि वा भवन्ति। पुण्यदं हृष्टिदं च पाद्यं पुण्यतोयं च समर्प्यते। शुद्धं च तर्पणीयं जलं दूर्वापुष्पाक्षतान्वितं ददाति। तत्र च सुगन्धितं आमलकेन निर्मितं तैलं शरीरशोभावर्धनार्थं प्रयुज्यते। तत् तु मलयाचलसम्भूतं, देहदीप्तिवर्धनं, गन्धयुक्तं, शुभं, देवानुल्लासकं च। तस्य दर्शनं लोके शोभाकरं भवति। तेन तृप्तिः, पुष्टिः, हर्षः, क्षुधानिवृत्तिश्च लभ्यते। तत्र ताम्बूलं च, उत्तमं रमणीयं, कर्पूरगन्धादियुक्तं समर्प्यते। शीतलं च सुगन्धि तद्, तृष्णानिवारणाय योज्यते। तद् देहशोभां वर्धयति, सभायाः शोभां च वर्धयति। तत् सुवर्णादिभिः बद्धं, नित्यसमृद्ध्युपेतं, समृद्धिदायकं च। विविधैः पुष्पलताभिः विभूषितं, बहुवर्णयुक्तं च तदस्ति। सर्वमङ्गलस्वरूपं, सर्वमङ्गलदायकं, शुद्धं, शुद्धिदायकं, शुद्धात्मनां प्रीतिकरं च तत्। मणिमुक्तादिभिः संयुतं, पुष्पचन्दनयुतं च तदस्ति। विविधवृक्षसम्भूतं, नानारूपसमन्वितं च। तत्र सिन्दूरं, उत्तमं रमणीयं, ललाटशोभावर्धनं च। शुद्धग्रन्थिसंयुक्तं, यज्ञसूत्रनिर्मितं च तदस्ति। एवं हि यथाविधि सर्वाणि द्रव्याणि समर्प्य, विद्वान् स्तोत्रं पठेत्। तत्र सावित्रीमन्त्रं चतुर्थ्यन्तं वह्निजां समाप्य पठेत्। श्रीं ह्रीं क्लीं सावित्र्यै स्वाहा इति, ब्राह्मणपोषणस्य स्वरूपं शृणु। सा सावित्री श्रीकृष्णेन गोलोके ब्रह्मणे प्रदत्ता पुरा। श्रीकृष्णाज्ञया ब्रह्मा भक्त्या वेदमातरमावृत्य पूजयामास। ततः स्तोत्रसमापनान्ते, "प्रसन्ना भव वरदायिनी द्विजजन्मरूपिणि, नित्ये नित्यप्रिये देवी, नित्यसुखस्वरूपिणि, सर्वरूपधारिणि, ब्राह्मणमन्त्रसारिणि, परात्परायै नमः। ब्राह्मणपापदाहिन्यै वह्निशिखेव तेजस्विनि। यद्वाङ्मनःकायजं पापं ब्राह्मणेन कृतं भवेत्—" इति स्तुत्वा, लोकसृष्टा स्रष्टा तत्रैव सभायां स्थितवान्। एवं हि अश्वराजस्य स्तोत्रराजेन स्तूयते, यः कश्चिद् त्रिकालं पठति स पुण्यवान् भवति। अथ नारायण उवाच—तत्र स राजा देवीं सहस्रसूर्यसमप्रभां ददर्श। सा देवी प्रसन्ना सस्मितं तम् अवदत्। सावित्री उवाच—"यत्तव काम्यं तव भार्यायाश्च, सर्वं दास्यामि। तव प्रिया धर्मशीलां कन्यां च इच्छति।" इत्युक्त्वा सा महादेवी ब्रह्मलोकं प्रतस्थे। राज्ञः सम्पत्तेः सावित्रीप्रसादेन कमला नाम कौशलवती कन्या जाताऽभूत्। सा च कालेन प्रतिदिनं ववृद्ध।