यो ब्रह्मविद् शूद्रात् दानं गृह्णाति, अथवा द्विजो यः शूद्रस्य यज्ञादिकं कुर्यात्, तस्य धर्मे क्षयः। ब्राह्मणः यो वीरात् न प्राप्तं अन्नं वा, अथवा स्त्रीणां ऋतुकाले न दत्तं अन्नं भुङ्क्ते, स धर्मात् पतति। ब्राह्मणः यो कन्यां विक्रेतुम् इच्छति, अथवा हरिनाम्नः विक्रयम् करोति, तस्य पापं महान्। द्विजः यो द्विवारं प्रातःकाले अन्नं भुङ्क्ते, अथवा मत्स्यं भुङ्क्ते, स धर्मात् पतति। एवं उक्त्वा, श्रेष्ठः मुनिः पूजनस्य सम्पूर्णं विधिं राज्ञे वर्णितवान्। सर्वं दत्त्वा राज्ञे, स मुनिः स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। ततः नारदः पप्रच्छ—“मुनिना गच्छता कः स्तोत्रं कः मन्त्रः दत्तः? केन विधिना राजा वेदमातरं पूजितवान्?” नारायणः उत्तरं दत्तवान्—“चतुर्दशीदिने भक्त्या व्रतं कर्तव्यम्। मासस्य चतुर्दशीव्रतं द्विसप्तफलदं भवति। वस्त्रं, यज्ञोपवीतं, अन्नं च विधिपूर्वकं दातव्यम्। गणेशः, सूर्यः, अग्निः, विष्णुः, शिवः, पार्वती च पूज्याः।” “सावित्रीध्यानं मध्याह्ने यथा उक्तं शृणु। सा देवी तप्तहाटकवर्णा, ब्रह्मतेजसा द्योतमानाऽस्ति। सौम्यस्मिता, सुमुखी, रत्नाभरणैः शोभिता। सुखमुक्तिदायिनी, शान्ता, रम्या, लोकसृष्टिकर्त्री च। वेदाधिष्ठात्री, वेदस्वरूपा सा। एवं ध्यानं कृत्वा, पुष्पं स्वशिरसि स्थापयेत्। षोडशोपचारैः, वेदमन्त्रैः पूर्वं, पूजनं कुर्यात्। आसनं, पाद्यं, अर्घ्यं, स्नानं, लेपनं च। वस्त्रं, भूषणं, माल्यं, गन्धं, आचमनं च। चन्दनं सुवर्णादि रत्नैः निर्मितं, पूण्यं, हर्षदं च। शुद्धं अर्घ्यं दूर्वापुष्पाक्षतैः सह दातव्यम्। सुगन्धि आमलतेलं, रूपवर्धनाय। मलयाचलोत्पन्नं, देहदीप्तिवर्धनं च। सुगन्धद्रव्योत्पन्नं, शुभं, रम्यं, दिव्यगन्धदं च। लोकदृश्यं, दर्शनं तेजोवर्धकम्। तृप्तिदं, पुष्टिदं, हर्षदं, क्षुधाहरं च। ताम्बूलं उत्तमं, कर्पूरादिसुगन्धि, शीतलं, तृषाहरणं च। देहरूपवर्धनं, सभासौन्दर्यवर्धनं च। सुवर्णादिभिः बद्धं, नित्यं श्रीयुक्तं, श्रीदं च। विविधपुष्पलता शोभितं, बहुवर्णयुक्तं च। सर्वशुभरूपं, सर्वशुभदं। शुद्धं, शुद्धिदं, शुद्धजनप्रियं च। रत्नादिसम्युक्तं, पुष्पचन्दनयुक्तं च। विविधवृक्षोत्पन्नं, बहुरूपयुक्तं च। कुङ्कुमं उत्तमं, रम्यं, ललाटशोभावर्धनं च। शुद्धग्रन्थिसंयुक्तं, यज्ञोपवीतेन निर्मितं च।” एवं पूजनविधिं मुनिना राज्ञे उपदिष्टं, राजा भक्त्या वेदमातरं पूजितवान्।