नारायणः उवाच— द्वितीये युगे देवगणैः, ततः पश्चात् विद्वज्जनसमूहैः, सा देवी पूजिता। एवं च प्राचीनकाले भारतदेशे अश्वपतिना अपि तया देवी सावित्री पूजिता। नारदः तदा पप्रच्छ— हे भगवन्, या सावित्री सर्वपूज्या, तस्याः माहात्म्यं विस्तारय। नारायणः पुनरुवाच— सा देवी शत्रूणां बलं हरति, मित्राणां दुःखं नाशयति। तस्य अश्वपतिनः धर्मपत्नी मुख्यराज्ञी आसीत्, या धर्मनिष्ठा च आसीत्। सा राज्ञी, महापुण्या, वसिष्ठस्य उपदेशं अन्वगच्छत्, तथापि सा न किञ्चिदादेशं प्राप, नापि सा देवीमदर्शयत्। तदा राज्ञः तां दुःखार्तां दृष्ट्वा, सः प्राज्ञवाक्यैः तां सान्त्वयामास। तत्रैव राजा संयमेन शतसंवत्सरं तपः अकरोत्। तदा सः आकाशवाणीं निराकारां श्रुतवान्। एतेन काले तस्मिन्नेव स्थले पराशरः आगतः। पराशरः उवाच— दशवारं जपन् मनुष्यः दिवानिशं कृतपापानि नाशयति। शतवारं जपेन मासे संचितं महापापं अपि विनश्यति। जपः ब्राह्मणानां मोक्षदायकः, तस्मात् दशगुणः इति। द्विजातिः पूर्वदिशं मुखं कृत्वा, नम्रशिराः स्थिरकायः च जपं कुर्यात्। हस्ते मूलेन तर्जन्याः शिखरपर्यन्तं जपविधिः एषः। अथवा, हे राजन्, जपमालां निर्माय, पुण्यस्थले वा देवालये वा जपं कुर्यात्। गौरोचनया तां मालां लेपयित्वा, गायत्र्या स्नापयेत्। अथवा, पञ्चगव्येन स्नाप्य, मालां सम्यक् शुद्धयेत्। एवं, हे राजर्षे, एकलक्षजपं क्रमशः कुर्यात्। प्रतिदिनं त्रिसन्ध्यायाम् अनवरतं एतत् कर्तव्यम्। यः संध्यां नाचरति, सः सदा अशुचिः, सर्वकर्मासु अयोग्यः। यः पूर्वां न करोति, न च परां पूजयति, सदा दूषितः। यः तु त्रिसन्ध्यां जीवितपर्यन्तं आचरति, तस्य पादरजसा भूमिः क्षणेन विशुद्धा भवति। तस्य स्पर्शमात्रेण पुण्यस्थलानि अपि शुद्धानि भवन्ति। यस्य पूजां न देवा गृह्णन्ति, न च पितरः पिण्डोदकं स्वीकुर्वन्ति, सः द्विजः विष्णुमन्त्रहीनः, त्रिसन्ध्यावर्जितः, हरये न निवेदितं भोजनं भुङ्क्ते, इह तत्र धावति, वा वृषभं आरोहति, शवदाहकः, शूद्रस्त्रीपतिः, ब्राह्मणः च शूद्रस्त्रीभर्ता, शूद्रात् दानं गृह्णाति, शूद्राय कर्म करोति, वीरात् अगृहीतं वा ऋतुकाले स्त्रीदत्तं अन्नं ब्राह्मणः भुङ्क्ते, कन्यां विक्रीणाति, हरिनाम विक्रीणाति, द्विजः द्विवारं प्रातः भुङ्क्ते, मत्स्यं वा भुङ्क्ते— एते सर्वे दोषयुक्ताः। एवं उक्त्वा, सः श्रेष्ठमुनिः सर्वपूजाविधिं राज्ञे विस्तार्य प्रकाशितवान्। ततः सर्वं राज्ञे दत्त्वा, सः मुनिः स्वगृहं प्रतस्थे। नारदः पुनः पप्रच्छ— पराशरेण प्रस्थितपूर्वं कः स्तवः, कः मन्त्रः दत्तः? केन विधिना राजा वेदमातरं पूजयामास? नारायणः उवाच— चतुर्दश्यां भक्त्या व्रतमाचरेत्। मासस्य चतुर्दश्यां व्रतं कृत्वा, तद्व्रतस्य फलं द्विसप्तगुणं भवति।