स भगवान् हरिः स्वगृहं प्रत्युपस्थितः, भारतीदेव्याः आज्ञां प्राप्य। तत्र सः तां गौरवयुक्तां, आत्मगौरवेण शोचन्तीं, अश्रुपूर्णलोचनां ददर्श। तदा श्रीविष्णुः तस्यै वरं दत्तवान् – “त्वं सर्वलोके पूजिता भविष्यसि” इति। विष्णोः वरदानात् सा देवी सर्वथा तुष्टाऽभवत्। लक्ष्मीश्च गङ्गा च सस्मिते तां समालिङ्ग्य, हे नारद, हर्षमाविशताम्। सा वृन्दावनदेवी वृन्दा, लोकोत्तरपावनी, विश्वपूजिता अभवत्। अष्टनाम्ना स्तोत्रमिदं नामार्थयुक्तमस्ति। कार्तिकपूर्णिमायां तस्याः शुभजन्मोत्सवः सम्यक् आचर्यते। यः तस्याः भक्त्या तदा पूजां करोति, सा विश्वपावनी तं पावयति। कार्तिकमासे विष्णवे तुलसीदलानि यः समर्पयति, तस्य निःसन्तानस्य सन्तानलाभः, प्रियहीनस्य प्रियलाभः भवति। रोगिणां रोगनाशः, बद्धानां बन्धमोक्षः च सुलभः। एवं स्तोत्रस्य वर्णनं कृतम्; अधुना ध्यानपूजानां विधिं शृणु। यत् मया कथ्यते, तां भक्त्या पूजयेत्, अपि च आवाहनादिना विना। सा तुलसी पुष्पसाररूपा, पतिव्रता, पूज्या, मनोहरापि च। पुष्पेषु तस्याः समानं नास्ति, न च देव्यासु, हे मुनिवर। सा सर्वैः शिरसि धार्या, विश्वपावनी, कामदायिनी च। ध्यानं कृत्वा पूज्य स्तुत्वा च बुद्धिमान् प्रणमेत्। एवमुक्ते, नारद उवाच – “सावित्र्याः कथा मम वक्तव्या, सा कथं प्राचीनकाले समुत्पन्ना, वेदानां चादिः कथं श्रुतः?” नारायण उवाच – “द्वापरे युगे देवानां गणैः, ततः पण्डितगणैश्च सा सावित्री पूजिता। पूर्वे काले अश्वपतिः भारतदेशे तां पूजयामास। नारद उवाच – ‘या सावित्री सर्वपूज्या, तस्याः स्वरूपं मे व्याख्यायस्व।’ नारायण उवाच – ‘सा शत्रुबलं हरति, मित्राणां दुःखनाशिनी च। अश्वपतेः धर्मपत्नी राज्ञी चासीत्, या धर्मनिष्ठा सती वसिष्ठस्य आज्ञां समन्विता। तथापि सा न किञ्चिदाज्ञां प्राप न च तां दृष्टवती। तदा राजा तस्याः शोकं दृष्ट्वा, तां प्राज्ञवाक्येन सान्त्वयामास। सः तत्रैव संयमेन शतसंवत्सरं तपः अकरोत्। तस्य दिव्यं शब्दमाकाशात् शरीररहितं श्रुतवान्। तत्रैव पराशरः समागतः।’ पराशर उवाच – “दशवारं जपन् मनुष्यः दिनरात्र्योरपि पापं नाशयेत्। शतवारं जपतः मासपर्यन्तं कृतं घोरं पापं नश्यति। ब्राह्मणानां मुक्तिदायकोऽयं जपः, तस्य दशगुणः फलदः। द्विजः प्राचीमुखः, नम्रशिराः, स्थिरदेहः जपं कुर्यात्। हस्ते मूलात् तर्जनीपृष्ठपर्यन्तं जपविधिः। अथवा, राजन्, जपमालां कृत्वा, पुण्यस्थले वा देवालये वा जपः कार्यः। गौरोचनया लेपितां मालां गायत्र्या स्नापयेत्। अथवा पञ्चगव्येन स्नाप्य मालां शुद्धयेत्। एवं, राजर्षे, लक्षजपः क्रमशः कर्तव्यः।” एवं नारदाय श्रीभगवान् सावित्र्याः माहात्म्यं, पूजाविधिं च सस्नेहम् उपदिश्य तुष्टः।