सर्वसिद्धिस्वरूपिणीं तां देवीं, योगसिद्धां बुद्धिमतीं सर्वेश्वर्यां, हरिः तत्र तुलसीं न दृष्ट्वा सरस्वतीं समादिशत्। सा सरस्वती तत्र गत्वा स्नात्वा, भक्त्या तुलसीं तुलस्यै सम्यक् पूजयामास। लक्ष्म्याः, मायायाः, कामस्य, वाण्याश्च बीजैरारभ्य दशाक्षरी मंत्रः—"श्रीं ह्रीं क्लीं ऐं वृन्दावन्यै स्वाहा"—यः सम्यगुपायेन पूजयति, स सर्वसिद्धिमवाप्नोति। घृतदीपैः, धूपैः, कुङ्कुमेन, चन्दनैश्च पूजायाम् उपयुज्यमानैः, हरिस्तोत्रस्य प्रसन्नतया सा देवी वृक्षात् प्रकटिता। विष्णुः तस्यै वरं ददौ—"सर्वत्र पूज्या भव" इति। सर्वे देवा अन्ये च त्वां शिरसि धारयिष्यन्ति इति। एतस्मिन्नन्तरे नारदः उवाच—"भाग्यवती, तुलस्याः चरितं मम अपि विस्तरेण कथय" इति। नारायणः उवाच—"हरिः, विरहव्यथया पीडितः, भक्त्या स्तुत्या च तुलसीं पूजयामास।" श्रीभगवानुवाच—"अतः मे प्रियं विन्दन्ति मनीषिणः वृन्दां, अहं तामेव पूजयामि। या देवी प्राचीनकाले वृन्दावनवने आसीत्, या अनन्तकोटिब्रह्माण्डेषु नित्यं पूजिता, या अनन्तलोकान् नित्यं शुद्धयति, या विना देवा अपि पुष्पराशिभिः तुष्टिं न यान्ति, या भक्त्या केवलं सम्प्राप्ता सर्वेषु लोकेषु हर्षं ददाति, सा देवी सर्वेषु लोकेषु तुल्यं नास्ति। या कृष्णजीवनस्वरूपा, नित्यं परमप्रिया पतिव्रता च, तस्यै स्तुतिं कृत्वा लक्ष्मीपतिः तत्र स्थितवान्।" स तां मानिनीं, पूजितां, स्वाभिमानवशात् रुदतीं अपश्यत्। भारतीआज्ञां लब्ध्वा हरिः स्वस्थानं प्रतिपेदे। विष्णुः पुनः तस्यै वरं ददौ—"त्वं विश्वेन पूजिता भविष्यसि" इति। विष्णोः वरप्रभावात् सा देवी पूर्णतुष्टिं प्राप। लक्ष्मीः गङ्गा च हृष्टे समालिङ्ग्य तां नारद, अर्चितां विश्वेन, वृन्दावनदेवीं, लोकपावन्यां समुपजग्मतुः। अष्टनाम्ना स्तोत्रेण च नामार्थयुक्तेन सा पूज्या। कार्तिकपूर्णिमायां शुभे दिने तुलस्याः जन्मोत्सवः सम्पद्यते। यो भक्त्या तस्यां दिने लोकपावन्यां पूजयेत्, यो वा कार्तिके विष्णवे तुलसीदलानि समर्पयेत्, तस्य अकिञ्चनस्य अपत्यं, प्रियविहीनस्य प्रियः, रोगिणः आरोग्यं, बद्धस्य मोक्षः च लभ्यते। एवं स्तोत्रं कीर्तितम्, अधुना ध्यानपूजानिर्देशः श्रोतव्यः। यदहं वक्ष्यामि, तया भक्त्या पूजनीयम्, आवाहनादिकं विना अपि। सा तुलसी पुष्पसारस्वरूपा, पतिव्रता, पूज्या, मनोहरिणी च। पुष्पेषु सा विशेषा, देविषु अपि तुल्यं नास्ति, हे मुनिवर। सर्वैः शिरसि धार्या, सा लोकेषु पावनी, कामदायिनी च। ध्यानं कृत्वा पूजयित्वा स्तुत्वा च, प्राज्ञः प्रणमेत्। एवमुक्ते नारदः पुनरुवाच—"सावित्र्याः चरितं मम कथय, या पुरा उत्पन्ना, या श्रूता, या वेदानां मूलम्" इति।