सौतिः कथयति— लोकनाथः स्वयं न शक्नोति विश्वानां गणनां कर्तुम्, तेषां विश्वानां बहुत्वं तस्यापि गण्यं नास्ति। भगवतः सामर्थ्यमपि अस्ति, तथापि सः तेषां संख्याम् अतीत्य स्थितवान्। ये च विश्वे कृत्रिमाः लोकाः, ये च तत्र प्रतिष्ठिताः, सर्वे तस्यैव अधीनाः। वैकुण्ठः, शिवलोकः, च गोलोकश्च—एतेषु त्रिषु, गोलोकः तयोः श्रेष्ठतमः इति प्रतिपाद्यते। ततः, कामुकः पुरुषः स्वं बीजं कामुक्याम् अकार्षीत्, यथा कामस्य मार्गः। सा तं दिव्यं चातिदुष्करं गर्भं शतवर्षपर्यन्तं धारयामास। तस्मात् विविधाः शास्त्रसमूहाः, तर्कव्याकरणादयः, उत्पन्नाः। षड्रागाः रम्याः, नानाविधान् तालान्विताः, तत्रैव सृष्टाः। संवत्सरः, मासः, ऋतवः, तिथयः, दण्डक्षणादयः कालविभागाः च तत्र समुत्पन्नाः। पोषणं, देवसेना, बुद्धिः, जयः, विजयश्च तत्रैव सृष्टाः। देवसेना, महती षष्ठी, या कार्त्तिकेयस्य प्रिया पतिव्रता, अपि तत्रैव उत्पन्ना। ब्रह्मकल्पः, पद्मकल्पः, वराहकल्पश्च—एते त्रयः कल्पाः ख्याताः। चतुर्विधं प्रलयं, कालः, मृत्युकन्या अपि तत्रैव सृष्टाः। ततः, धातुः पृष्ठभागात् अधर्मः समुत्पन्नः। नाभिदेशात् विश्वकर्मा जातः, सः शिल्पिनां आचार्यः। ततो धातुः मनसः पुत्राः प्रादुरभवन्—सनकः, सनन्दः, तृतीयः सनातनः च। मुखात् सुवर्णवर्णः कुमारः उत्पन्नः। क्षत्रियाणां बीजरूपः स्वायम्भुवो मनुः नाम्ना जातः। सः मनुः स्वपत्नीसमेतः धातुः आज्ञया लोकपालकः अभवत्। लोकसृष्ट्यर्थं, द्विजश्रेष्ठ, स महाभाग्यवान् भक्तिमान् च, कर्ता, लोकनाथः, तस्मात् कोपितः अभवत्। तस्य भ्रुवोः एकादश रुद्राः समुत्पन्नाः। सः तामसः इति सर्वेषां प्राणिनां मध्ये स्मृतः। कृष्णः, गोलोकनाथः, गुणातीतः, प्रकृत्याः परः, शुद्धसत्त्वस्वरूपः, निर्मलः, वैष्णवानां श्रेष्ठः। सः महात्मा, उदारधीः, बुद्धिमान्, उग्रः, भीषणः च। ततः, दक्षिणकर्णात् पुलस्त्यः, वामकर्णात् पुलहः जातौ। नासिकाभ्यां अरणिः, ताळुकात् अङ्गिराः उत्पन्नः। छायायाः कर्दमः, नाभेः पञ्चशिखः अपि जातौ। स्कन्धात् मरीचिः, कण्ठात् अपान्तरतमा प्रादुरभवत्। वामपार्श्वात् हंसः, दक्षिणपार्श्वात् यतिः स्वयम् उत्पन्नः; सः पितुः वचनं श्रुत्वा, नारदः तस्मै उक्तवान्। नारदः उवाच— हे लोकनाथ, अस्मान् तपस्याम् प्रवृत्तान् कृत्वा, कथं संसारधर्मे प्रवर्तयिष्यसि? अस्माकं पिता तपस्यां नियुक्तवान्; कथं तर्हि वयं लोके प्रवृत्तिं प्राप्नुयाम? केन पुत्राय तपसः परमं सुधारूपं फलम् अद्य दत्तम्? कः पिता, संसारसागरस्य अतिगम्भीरस्य भीष्णस्य च, मध्ये पतिष्यति? सर्वेषां मोक्षबीजम्, मानवत्वस्य च परमं बीजम्, स एव। भक्तानां एकमेव शरणं, भक्तप्रियः, शुद्धः च सः। भक्तैः पूजितः, भक्तैः प्राप्तव्यः, परमेश्वरं परित्यज्य। कृष्णसेवा, या सुधायाः अपि प्रियतरं, त्यक्तव्या न कदापि। एवं सौतिः संकीर्तयति, भगवतः अनन्तशक्तेः, सृष्टेः, भक्तियोगस्य च महिमानं।