सः सर्वेषु तीर्थेषु स्नात इव सर्वेषु च यज्ञेषु दीक्षित इव दृश्यते। यत् पुण्यं सर्वदानैः भूमेः प्रदक्षिणया च लभ्यते, तत् सर्वं तस्यैव सम्पद्यते। सर्वाणि पवित्रस्थानानि तस्य स्पर्शमेकाङ्क्षन्ति। यः चतुर्वेदपाठं करोति, तपश्चार्चयति, सः अपि तेन समं भवति। विशेषतः, यः प्रतिदिनं शालग्रामशिलाजलं पिबति, तस्य स्पर्शमपि सर्वाणि तीर्थानि कामयन्ते। तत्रैव, भगवतः सह अनन्तानि भौतानि विलयं यान्ति। यावन्ति पापानि, ब्रह्महत्याादीनि च, तस्य पदपङ्कजधूल्या भूमिः क्षणेन शुद्ध्यति। यः मृत्युकाले शालग्रामशिलाजलं प्राप्नोति, सः कर्मफलैः मुक्तिं मोक्षं च प्राप्नोति। यः शालग्रामशिलां गृहीत्वा मिथ्यावदति, अथवा ताम् स्पृष्ट्वा व्रतम् अनुतिष्ठति, अथवा शालग्रामपूजायां तुलसीदलम् अपि भङ्क्ते, शङ्खपूजायामपि तुलसीदलम् भङ्क्ते, तत्र यत्र शालग्रामः तुलसी शङ्खश्च एकत्र सन्ति, यदि कश्चित् तत्रापि एकवारं शुक्रं निक्षिपेत्, सः शङ्खचूडस्य प्रियः भवति एकमन्वन्तरपर्यन्तम्। एवं कथयित्वा श्रीहरिः सन्मानपूर्वकं तुष्णीं बभूव। सा श्रीः स्वयमेव हरिचरिते स्थित्वा तस्य वक्षसि वसति स्म। हे नारद, लक्ष्मी, सरस्वती, गङ्गा, तथा तुलसी—एतेषां मध्ये तस्याः शरीराब्धिः गण्डकीनदी उत्पन्ना। तत्र, हे मुने, कीटाः नानाविधानि शिलारूपाणि सृजन्ति। याः शिलाः स्थले दृश्यन्ते, ताः पिङ्गलाख्याः हरिणा पीडिताः कथ्यन्ते। ततः नारद उवाच— अहं तस्याः पूजाविधिं स्तोत्रं च न शृणोमि। केन सा प्रथमतः पूजिता स्तुता च? तदा सूतः प्राचीने पुण्यकथां कथयितुम् आरभत। नारायणः उवाच— सः तां रमायाः समं श्रीसम्पद्वतीं कृतवान्, मान्यतां च दत्तवान्। लक्ष्मीगङ्गे च तस्याः नूतनसङ्गमं सहनं कृतवन्त्यौ। सा च गर्विता, कलहे हरिसन्निधौ ताम् आहतवती। देवी सा सर्वसिद्ध्यधिपा, बुद्धिमती, सिद्धयोगिनी चासीत्। हरिः, तुलसीं न दृष्ट्वा, सरस्वतीं आज्ञापयामास। सा तत्र गत्वा स्नात्वा, श्रद्धया तुलस्याः तुलस्यै पूजां चकार। लक्ष्मी, माया, काम, वाणीबीजैः आरभ्य दशाक्षरमन्त्रः— "श्रीं ह्रीं क्लीं ऐं वृन्दावन्यै स्वाहा" इति—यः सम्यग्विधिना पूजयति, सः सर्वसिद्धिं लभते। सः घृतदीपधूपकुङ्कुमचन्दनैः पूजां कृत्वा, हरिस्तोत्रेण तुष्टया सा वृक्षात् प्रकटिता। विष्णुना वरः दत्तः—"त्वं लोकेषु पूजिता भव।" सर्वे देवाः स्वयमेव त्वां शिरसि धारयिष्यन्ति। एवं श्रुत्वा नारदः पुनः पप्रच्छ—"हे भाग्यवती, तुलस्याः माहात्म्यं विस्तरेण कथय।