द्विचक्रयुक्तं विस्तीर्णमुखं वनमालया शोभितं तस्य द्वारे सम्यग्, समशुभ्रं श्रीलक्षणैः चिह्नितं दृश्यते। तत्र प्रद्युम्नः सूक्ष्मचक्रयुक्तः, नवजलदसन्निभप्रभया दीप्तिमान् अस्ति। अन्यत्र द्वे चक्रे, एकं संयुक्तं, पृष्ठतः च बहुलं दृश्यते। अनिरुद्धः पीतवर्णः, वर्तुलाकृतिः, परमसुन्दरः च वर्णितः। यत्र यत्र शालग्रामशिला तत्र साक्षात् हरिः सन्निहितः भवति। ये केचन पापानि, ब्रह्महत्याादीनि अपि, तत्र नश्यन्ति। छत्राकृतिः शालग्रामशिला राज्यं ददाति, वर्तुला महद्द्रव्यसमृद्धिं जनयति। विकृतमुखा दरिद्रतां, कपिशवर्णा नाशं जनयति। व्रतं, दानं, प्रतिष्ठा, पितृकार्यं, देवपूजा च—एतानि यः करोति, सः सर्वतीर्थेषु स्नातः इव, सर्वयज्ञेषु दीक्षितः इव भवति। यत् पुण्यं सर्वदानैः वा पृथिवीं प्रदक्षिणीकृत्य वा लभ्यते, तत्सर्वं तस्य भवति। सर्वाणि तीर्थानि तस्य स्पर्शं काङ्क्षन्ति। यः चतुर्वेदपाठं वा तपश्चर्यां वा करोति, यः प्रतिदिनं शालग्रामशिलाजलं पिबति, तस्य स्पर्शं सर्वतीर्थानि पुनः पुनः इच्छन्ति। तत्रैव, भगवतः सहितानि, असंख्य भौतिकद्रव्याणि लयं यान्ति। ये केचन पापानि, ब्रह्महत्याादीनि अपि, तस्य पादरजसा पृथिवी क्षणेन विशुद्धा भवति। यः मरणकाले शालग्रामशिलाजलं प्राप्नोति, सः कर्मफलविमुक्तिं मोक्षं च आप्नोति। यः शालग्रामशिलां गृहीत्वा मिथ्यावचनं करोति, यः तां स्पृष्ट्वा व्रतं न पालयति, यः तस्यां तुळसीपत्रं भिनत्ति, शंखपूजायां तुळसीपत्रभेदं करोति, शालग्रामशिला, तुळसी, शंख—एते त्रयः यत्रैकत्र सन्ति, यः तत्र एकवारमपि शुक्रं निक्षिपति, सः शंखचूडस्य एकमन्त्रन्तरपर्यन्तं प्रियः भवति। एवं उक्त्वा श्रीहरिः सादरं मौनं समुपविवेश। यथा श्रीः स्वयं, तथा सापि हरिचरणयोः स्थितवती। हे नारद! लक्ष्मीः, सरस्वती, गङ्गा, तुळसी च—तस्याः शरीरेभ्यः तुर्यं गण्डकीनदी समुत्पन्ना। तत्र, मुनिवर, कीटाः नानाविधानि शिलारूपाणि निर्मन्ति। ये स्थलजाः शिलाः, ताः पिङ्गलाख्याः, हरेः कृपया संतप्ताः। नारद उवाच— अहं तस्याः पूजनविधिं स्तोत्रं च न शुश्रावम्। केन सा प्रथमं पूजिता स्तुता वा, ब्रूहि मुनिश्रेष्ठ। सूतः उवाच— सः प्राचीनं पुण्यकथां प्रवक्तुम् आरब्धवान्। नारायणः उवाच— सः तां रमया समाने, सन्मानपूर्वकं सौभग्ये प्रतिष्ठापितवान्। लक्ष्मीः च गङ्गा च तस्याः नवसंयोगं सहिष्णुते। सा अहंकारवशात्, हरिसन्निधौ विवादे तां ताडितवती।