द्वारद्वयं चत्वारि च चक्राणि यस्य, गोस्त्रपदचिह्नेन चिह्नितं तद् आसीत्। अन्यदपि तु लघु, द्विचक्रयुक्तं, नवमेघसमानवर्णं, काननपुष्पमालया भूषितं च। अपरं लघु द्विचक्रयुक्तं काननपुष्पमालया शोभितं दृष्टम्। तत्र महद् वृत्ताकारं काननपुष्पमालावर्जितं च अभवत्। मध्यस्थं तु वृत्ताकारं द्विचक्रयुक्तं शरचिह्नैः अंकितं आसीत्। मध्यस्थस्यैव सप्तचक्राणि, छत्रदण्डोपेतं च तद् दृष्टम्। तदपि स्थूलं द्विचक्रयुक्तं वा सप्तचक्रयुक्तं, नवमेघसमानवर्णं च बभौ। चक्राकारं द्विचक्रयुक्तं, श्रीचिह्नैः अंकितं, नवमेघसमानवर्णं च आसीत्। सुदर्शनं तु एकचक्रयुक्तं, गुह्यचक्रं, गदाधरं च अभवत्। तस्य मुखं अतीव विस्तीर्णं, द्विचक्रयुक्तं, विकटदर्शनं च आसीत्। द्विचक्रयुक्तं विस्तीर्णमुखं काननमालया भूषितं च आसीत्। द्वारे द्विचक्रयुक्तं समं निर्मलं श्रीचिह्नितं च आसीत्। प्रद्युम्नस्य चक्रं सूक्ष्मं, नवमेघसमानप्रभं च आसीत्। द्वे चक्रे, एकं संयुतं, पृष्ठे च बहुलं आसीत्। अनिरुद्धः पीतवर्णः, वृत्ताकारः, अतीव सुन्दरः च आसीत्। यत्र यत्र शालग्रामशिला तत्र तत्र हरिः सन्निहितः। ये च ब्रह्महत्याादिपापानि, सर्वाणि तत्र नश्यन्ति। छत्राकारः राज्यं ददाति, वृत्ताकारः महतीं श्रीं वितरति। विकृतमुखः दरिद्रतां जनयति, पिङ्गलवर्णः नाशं कुर्यात्। व्रतं, दानं, प्रतिष्ठा, पित्र्यकर्म, देवपूजा—एतानि यः करोति, स सर्वतीर्थेषु स्नातो यथावत्, सर्वयज्ञेषु दीक्षितः इव भवति। सर्वदानैः, भूमिपरिक्रमणेन वा, यत्फलं लभ्यते, तदेव स लभते। सर्वतीर्थानि तस्य स्पर्शं कामयन्ते। यः चतुर्वेदपारायणं वा, तपश्चर्यां वा करोति, यः प्रतिदिनं शालग्रामशिलाजलं पिबति, तस्य स्पर्शं सर्वतीर्थानि लोलुप्यन्ते। तत्रैव हरिसहितानि अनन्तानि भूतानि लीयन्ते। ये च ब्रह्महत्याादिपापानि, तानि अपि तस्य पादरजसा भूमिः क्षणेन शुद्धा भवति। यः मृत्युकाले शालग्रामशिलाजलं प्राप्नोति, स मोक्षं कर्मफलविमुक्तिं च गच्छति। यः शालग्रामशिलां गृहीत्वा मिथ्यावदति, यः तां स्पृष्ट्वा व्रतं न रक्षति, यः शालग्रामपूजायां तुलसीदलस्य भङ्गं करोति, यः शङ्खपूजायां तुलसीदलस्य भङ्गं करोति, यत्र शालग्रामशिला, तुलसी, शङ्खः च एकत्र सन्ति, यः तेषु किञ्चिदपि शुक्रं विसृजति, स शंखचूडस्य प्रियः एकमन्वन्तरपर्यन्तं भवति। एवं श्रीहरिः सम्यक् उक्त्वा तुष्णीं बभूव। यथा श्रीः स्वयमेव तथा हरिचरणयोः स्थितवती।