तस्य शरीरं नदीरूपं समजायत, या गण्डकीति प्रसिद्धा। तस्य केशसमूहः पुण्यवृक्षरूपं अभवत्। त्रिषु लोकेषु, पुष्पाणि पत्राणि च, यानि देवपूजायां उपयुज्यन्ते, तानि स्वर्गे, भूले, पाताले, वैकुण्ठे च मम सन्निधौ, गोलोके, विरजा तटे, नृत्यस्थले, वृन्दावने च पृथिव्यां, माधवी, केतकी, कुण्ड, मल्लिका, मालती वनान्तरेषु, तुलसीवृक्षमूले, तीर्थस्थले च, हे परमपावने, तत्र एव सर्वदेवताः निवसन्ति। यः तत्र स्नानं करोति, स सर्वतीर्थेषु स्नातः, सर्वयज्ञेषु दीक्षितः इव भवति। हरिं तत्र तृप्तिं प्रापयितुं सहस्रकलशामृतस्यापि तुलेन तृप्तिः न लभ्यते। यः पुरुषः दशसहस्रगवां दानफलम् प्राप्नोति, तस्य तुलसीपत्रस्य जलम् मृत्युकाले यदि लभ्यते, तेन तत्फलं लभ्यते। यः तुलसीजलम् भक्त्या सदा सेवनं करोति, यः तुलसीं सदा अर्पयति, मां पूजयति, यः तुलसीं हस्ते वा शरीरे धारयति, यः तुलसीकाष्ठमालां गृह्णाति, यः तुलसीं स्वहस्ते गृह्णित्वा प्रतिज्ञां न पालनं करोति, यः तुलसीनाम्ना मिथ्याशपथं करोति, स पुरुषः—यः मृत्युकाले तुलसीजलस्य एकमपि बिन्दुं लभते—पूर्णिमायां, अमावास्यायां, द्वादश्यां, सूर्यगत्यां, अशौचकाले, रात्रौ, अपवित्रकाले, पुरुषः यदि तुलसीपत्रं शुद्धं, किन्तु त्रिरात्रं स्थितं, भूमौ पतितं वा, जलं पतितं वा, विष्णवे अर्पयति, तदा वृक्षाधिष्ठात्री देवी या गोलोके शुद्धा, सा कृष्णेन गोपनेन सदा क्रीडति। या नदीरूपा देवी भारतवर्षे महाफलप्रदा, त्वं च, हे उत्तमधर्मे, वैकुण्ठे मम सन्निधौ स्थास्यसि। अहं च पर्वतरूपेण गण्डकीतटे स्थितः भविष्यामि। तत्र वज्रकीटकाः, कृमयः, वज्रदंष्ट्राः च सन्ति। एकद्वारः, चत्वार्यचक्राणि, वनपुष्पमालया भूषितः, एकद्वारः, चत्वार्यचक्राणि, नवमेघसदृशः, द्विद्वारः, चत्वार्यचक्राणि, गोमुखचिह्नितः, अतीव लघु, द्विचक्रः, नवमेघसदृशः, अतीव लघु, द्विचक्रः, वनपुष्पमालया भूषितः, महद्वृत्ताकारः, वनपुष्पमालया रहितः, मध्ये वृत्ताकारः, द्विचक्रः, शरचिह्नितः, मध्ये सप्तचक्रः, छत्रदण्डयुक्तः, स्थूलः, द्विचक्रः वा सप्तचक्रः, नवमेघसदृशः, चक्ररूपः, द्विचक्रः, श्रीचिह्नितः, नवमेघसदृशः, सुदर्शनः एकचक्रः, गुप्तचक्रः, गदायुक्तः, तस्य मुखं अतीव विस्तीर्णं, द्विचक्रः, उग्रवद् दृश्यते। एवमेतत् शास्त्रे उक्तं, पुण्यगण्डकीनदी, तुलसीवृक्षः, तत्र देवताः, पुण्यफलानि च सर्वे वर्णितानि।