नारायणः उवाच—शङ्खचूडस्वरूपेण सः स्वप्रेयस्याः सह रमणं चकार। तदा हरिः स्वमायया शङ्खचूडस्य कवचं अपहरेत्। ततः तुलेस्याः गृहे द्वारदेशे दुन्दुभिं वादनं आरब्धवान्। तस्य शब्दं श्रुत्वा सा पुण्यशीला तुलेसी परमसन्तोषपूर्णा अभवत्। तया ब्राह्मणान् धनं दत्तम्, शुभकर्माणि च आयोजितानि। तदा देवः रथात् अवतीर्य देवीगृहं जगाम। तत्र स्वप्रियं शान्तं मनोहरं च पुरतः दृष्ट्वा सा प्रिया हृष्टा अभवत्। रमणीयमणिसिंहासने तया कामिनीया स्थापिता। सा तदा उवाच—"अद्य मम जन्म सफलं, अद्य मम कर्म फलं जातम्।" स्मयमानया सविलासं कटाक्षैः, कामात् पुलकिताङ्ग्या। ततः तुलेसी उवाच—"करुणासिन्धो, कथं विजयः जातः, तद् वद।" तस्याः वचनं श्रुत्वा लक्ष्मीपतिः स्मयमानः अभवत्। श्रीहरिः उवाच—"सुन्दरी, सर्वे दानवाः विनष्टाः। ब्रह्मणा एव अस्माकं मध्ये स्नेहः उत्पादितः। अहं स्वधाम प्रवृत्तः, शिवः च शिवलोकं गतः। तत्र लक्ष्मीपतिः रामया सह रमणं चकार; नारदः सर्वं चिन्तयित्वा पप्रच्छ—'कोऽसि त्वं वास्तवतः?'" तदा तुलेसी उवाच—"मम पतिव्रत्यं नष्टं वा, अथवा त्वां शप्स्यामि।" ततः सः ब्रह्मन् स्वमोहिनीं रूपं—नवमघजलस्यानिव मेघश्यामं, शरदम्बुजलोचनं—सुलभं धारयामास। सः दशकोटिकन्दर्पसौन्दर्यसम्पन्नः, मणिभूषणैः विराजमानः। तं दृष्ट्वा कामार्ता तुलेसी लीलया मूर्च्छिता। तदा तया उच्यते—"भगवन्, त्वं निरदयः, तव हृदयं शिलासमं। शिलारूपत्वात्, भगवन्, त्वं दयाशून्यः। ये त्वां करुणासिन्धुम् इति वदन्ति, ते नूनं मोहिता न संशयः। पापात्मन्, सर्वज्ञः अपि, परदुःखं न वेत्सि।" एवं उक्त्वा सा महापुण्या तुलेसी हरिपादयोः पतिता। तस्याः करुणां दृष्ट्वा करुणासिन्धुः भगवतः सान्त्वितः। श्रीभगवान् उवाच—"तव कृते शङ्खचूडः दीर्घकालं घोरं तपः अकरोत्। त्वां स्त्रीत्वं स्थाप्य, तया कामिन्या सह रमणं कृतम्; तस्य कर्मणः फलम् अभवत्। ततः, एतत् शरीरं त्यक्त्वा दिव्यरूपं धारयित्वा, एतत् शरीरं गण्डकीति ख्यात्या नदी अभवत्। तव केशपुञ्जः पुण्यवृक्षसमूहः अभवत्। त्रिषु लोकेषु, यत्र देवपूजायां पत्रपुष्पाणि प्रयुज्यन्ते, स्वर्गे, भूर्लोके, पाताले, वैकुण्ठे च मम सन्निधौ, गोलोके, विरजायाः तीरे, रासमण्डले, व्रजभूमौ, माधवीकेतकीकुन्दमल्लिकामालतीकाननेषु, तुलेसीमूले, पुण्यस्थले, हे परमपवित्रे, तत्रैव सर्वदेवताः निवसन्ति। यः तत्र स्नानं करोति, सः सर्वतीर्थेषु स्नातः, सर्वयज्ञेषु दीक्षितः इव। सहस्रामृतकलशैः अपि, हर्यर्पितं तुष्टिं न लभते।