शङ्करः तेन त्रिशूलेन दैत्यस्य अस्थिपञ्जरं भग्नवान्। ततः स प्रेम्णा तं लवणसमुद्रं प्रति प्रेषयामास। स दैत्यः विविधैः उत्तमैः रूपैः, विशुद्धः, देवपूजायाम् अग्रगण्यः अभवत्। पुण्यतीर्थोदकस्य यत् रूपं तत् शुद्धं, शङ्करस्य रूपं तु तस्मात् अपि विशिष्टम्। यः शङ्खोदकेन स्नानं करोति, स सर्वेषां तीर्थोदकानां स्नानफलमवाप्नोति। तत्रैव लक्ष्मीः सदा निवसति, अशुभता तु तस्मात् क्षेत्रात् निष्कास्यते; लक्ष्मीः भीता कोपिता च तस्मात् अन्यत्र गच्छति। एवम् असुरं हत्वा शिवः स्वकीयं शिवलोकं गतवान्। देवाः अपि परमसुखेन स्वस्वलोकान् प्रत्यगच्छन्। शिवे नित्यं पुष्पवृष्टिः अभवत्। एवं स्थिते, नारदः उवाच—कस्य रूपेण तुळसी प्रादुरभवत्? तत् मे विस्तरेण कथय। श्रीनारायणः प्रत्युवाच—शङ्खचूडस्य रूपेण सः स्वप्रेयसाय सह रममाणः आसीत्। हरिः स्वमायया शङ्खचूडस्य कवचं हरित्वा, तुळसीगृहस्य द्वारदेशे दुन्दुभिं वादयामास। तस्य शब्दं श्रुत्वा सा पुण्यशिला परमसुखसमन्विता अभवत्। सा ब्राह्मणेभ्यः दानं दत्तवती, शुभकृत्यानि च आयोजयामास। ततः देवः रथात् अवतीर्य देव्या गृहं प्रविष्टवान्। स्नेहसमन्वितं प्रियं शान्तं रमणीयं च पुरतः दृष्ट्वा सा प्रमुदिता। रत्नसिंहासने रमणीया तं प्रियतमं समासाद्य उपाविशत्। सा मनसि चिन्तयामास—'अद्य मम जन्म सफलं, अद्य मम कर्म फलितम्।' सा हास्ययुक्ता, कटाक्षैः स्नेहपूर्णा, कामात् पुलकिता अभवत्। तदा तुळसी उवाच—'हे करुणासिन्धो, कथय किमर्थं जयः प्राप्तः?' तस्याः वचनं श्रुत्वा लक्ष्मीपतिः स्मितपूर्वकं प्रत्युवाच। श्रीहरिः उवाच—'सुन्दरि, सर्वे दानवाः विनष्टाः। ब्रह्मा स्वयमेव आवयोः मध्ये स्नेहमुत्पादितवान्। अहं स्वधाम प्रत्यागतः, शिवः अपि शिवलोकं गतः। तत्र लक्ष्मीपति रामया सह रममाणः आसीत्। नारदः सर्वं विचिन्त्य पप्रच्छ—'त्वं कः, वास्तवतो वद।' तुळसी उवाच—'मम पतिव्रत्यं नष्टं वा, अथवा त्वां शप्तुं युक्तम्।' एवं उक्ते, भगवाँस्तु सहजं स्वं मनोहरं रूपं धारयामास—श्यामलः नवजलदसन्निभः, शरत्पद्मनयनः। दशकोटिकन्दर्पलावण्यसम्पन्नः, रत्नाभरणैः शोभितः। तं दृष्ट्वा तुळसी कामवशात् लीलया मूर्छिता। तदा सा विलपन्ती उवाच—'नाथ, त्वयि दया नास्ति, तव हृदयं शिलासमं। यः त्वां करुणासिन्धुं वदन्ति, ते नूनं मोहिता एव। त्वं दुष्टः सर्वज्ञः, परदुःखं न जानासि।' एवं उक्त्वा सा महापतिव्रता हरिपादयोः पतिता। तस्याः करुणां दृष्ट्वा करुणासिन्धुः हरिः सन्तप्तः। श्रीभगवान् उवाच—'तव कृते शङ्खचूडः दीर्घकालं तपः अकरोत्। त्वां स्त्रीत्वेन कृत्वा, सः कामात् सह रममाणः, ततः कर्मणः फलं प्राप्तम्। अनन्तरं, एतत् शरीरं परित्यज्य, दिव्यं रूपं प्राप्स्यसि।