श्रीभगवान् च दैत्यः च तदा स्वानि आयुधानि उपशम्य स्थितवन्तौ। तस्मिन् समये शतं परमदर्पयुक्तानां दानवानां समुत्थितम्। ततः महमायापतिः विष्णुः वृद्धब्राह्मणरूपं धारयामास। स वृद्धब्राह्मणः तं दैत्यराजान् प्रति उवाच—“त्वं सर्वसमृद्धिदाता, यत् यत् मम हृदि कामये तत् सर्वं दातुम् अर्हसि।” स वृद्धो, निराहारः, जरार्तः, तृषार्तश्च, क्लान्तः च आसीत्। तस्मै राजा प्रसन्नमुखः सुमधुरं ‘ॐ’ इत्युक्त्वा प्रत्यभाषत। ततः तद्वचनं श्रुत्वा दैत्यश्रेष्ठः तस्मै उत्तमं कवचं दत्तवान्। विष्णुः शङ्खचूडस्य रूपं धारयित्वा तुलस्याः समीपं जगाम। तदा शम्भुः दैत्यस्य हितार्थं हरिणः त्रिशूलं जग्राह। तस्य त्रिशूलस्य अग्रभागः नारायणेन, मध्ये ब्रह्मणा, शक्तितः अभिषिक्तः। सः त्रिशूलः बहुविधैः किरणैः शोभितः, प्रलयाग्निशिखासदृशः, चक्रस्य समप्रभः, सर्वायुधविनाशकः, सहस्रधनुष्मात्रदीर्घः, शतहस्तविस्तीर्णः, दिव्यलीलया क्षणेन सर्वलोकविनाशकः आसीत्। तदा राजा धनुः परित्यज्य श्रीकृष्णचरणयोः शरणं गच्छन्। त्रिशूलः भ्रमन् तं दैत्यं पतितः। राजा दिव्यं गोपालबालकस्य रूपं धारयामास। सः नानाविधानमणिरत्नभूषितैः अनन्तगोपालकैः परिवृतः सन्, श्रीराधामाधवयोः पुरतः गत्वा शिरसा प्रणिपत्य, सुदाम्नं दृष्ट्वा, तयोः उभयोः प्रसन्नाननयोः स्नेहपूर्णेन भावेन आलिङ्गितः। तदा तौ स्नेहविह्वलौ तं स्वाङ्के उपवेशयताम्। शङ्करः तेन त्रिशूलेन दैत्यस्य अस्थिपञ्जरं विदारयामास। सः स्नेहेन तं लवणसमुद्रं प्रति प्रेषितवान्। स दैत्यः विविधैः उत्तमैः रूपैः, विशुद्धः, देवपूजायाम् अग्रगण्यः अभवत्। तीर्थजलस्वरूपं तस्य रूपं विशुद्धम्, शङ्करस्य रूपं विहाय। यः शङ्खोदकेन स्नानं करोति, सः सर्वतीर्थस्नानफलम् आप्नोति। तत्रैव लक्ष्मीः नित्यं वसति, अपमृत्युः अपगम्यते, दुःखं च तस्मात् देशात् अन्यत्र गच्छति। शिवः दैत्यं हत्वा स्वं शिवलोकं गतवान्। देवा अपि परमसन्तोषेण स्वस्वस्थानानि प्रतिपेदिरे। तत्र शिवे पुष्पवृष्टिः निरन्तरं अभवत्। नारदः उवाच—कस्य रूपेण तुलसी प्रकटिता? तत् मे कथय। नारायणः उवाच—शङ्खचूडस्य रूपेण सः स्वप्रेयस्या सह रमणं कृतवान्। हरिः स्वमायया शङ्खचूडस्य कवचं जग्राह। सः तुलस्याः गृहद्वारे मृदङ्गवाद्यं कर्तुं प्रारब्धवान्। तत् श्रुत्वा सा सती परमसन्तोषपूर्णा अभवत्। सा ब्राह्मणेभ्यः द्रव्यं दत्त्वा, शुभक्रियाः समारब्धवती। देवः रथात् अवतीर्य देवीगृहं प्रविष्टवान्। प्रिये समक्षं स्वप्रियं शान्तं मनोहरं च दृष्ट्वा सा हृष्टा अभवत्। सः प्रियः रत्नसिंहासनस्य शोभायाम् ताम् उपवेशयामास। साऽवदत्—“अद्य मम जन्म सफलम्, अद्य मम कर्म फलं प्राप्तम्।” सा स्मितवदना, कटाक्षैः कामिनी, हर्षविभूताङ्गी बभूव।