स्वर्णमणिभूषितं दिव्यं विमानं मनोहारीं दृष्ट्वा, तत्र राक्षसी, तीव्रतृष्णया पीडिता, असुराणां रक्तं मांसं च प्रचुरं भक्षयामास। सा युद्धस्य क्रियायाः आद्यन्तं क्रमशः वर्णयित्वा, अवशिष्टाः शतसहस्रं असुरेश्वराः रणभूमौ स्थिताः। तत्र युद्धे, असुरेश्वरः पाशुपतास्त्रेण हन्तव्यः अभवत्। राजा, महाबुद्धिः महाबलपराक्रमयुक्तः, तत्र स्थितः। नारायणः उवाच—नारदः स्वीयैः अनुयायिभिः सह युद्धस्थलं अगच्छत्। शङ्खचूडः शिवं दृष्ट्वा विमानात् अवतर्य त्वरितं प्रणम्य पुनः विमानं आरुरोह। शिवस्य असुरस्य च युद्धं संवत्सरपर्यन्तं अभवत्। तयोः शुभः भगवान् च असुरः च शस्त्राणि विसृज्य स्थितौ। तत्र शतं अत्यन्तदर्पयुक्तानां असुराणां उत्पन्नम्। ततः विष्णुः, महमायाधिपः, वृद्धब्राह्मणरूपं धारयामास। वृद्धब्राह्मणः उवाच—त्वं सर्वसमृद्धिदाता, यद् यत् हृदयेन इच्छामि। उपवासेन वृद्धः तृषार्तः पीडितः तस्मै, राजा प्रसन्नमुखः 'ओम्' इति उच्चैः उवाच। तद् श्रुत्वा, दैत्यश्रेष्ठः उत्तमं कवचं ददौ। विष्णुः शङ्खचूडरूपं धारयित्वा तुलसीं समीपं अगच्छत्। तदनन्तरं शम्भुः हरित्रिशूलं दैत्यस्य हिताय गृहीत्वा, तस्य अग्रभागः नारायणेन, मध्यभागः ब्रह्मणा, शक्तिमन् अभवत्। स बहुशोभायुक्तः, प्रलयाग्निशिखासदृशः, चक्रस्य तेजसा तुल्यः, सर्वशस्त्रविनाशकः, सहस्रधनुष्प्रमाणः, शतहस्तविस्तारः, दिव्यलीलया सर्वलोकविनाशकः। राजा धनुः परित्यज्य श्रीकृष्णपद्मपादौ समीपं अगच्छत्। त्रिशूलः परिभ्रम्य दैत्ये पतितम्। राजा दिव्यगोपबालरूपं धारयित्वा, विविधरत्नभूषितानां अनन्तगोपैः परिवृतः, राधामाधवयोः समीपं गत्वा, सुधामाम् दृष्ट्वा, प्रसन्नमुखौ तौ, तं सस्नेहं गोदाम् आलिङ्गयताम्। शंकरः तेन त्रिशूलेन दैत्यस्य अस्थिपञ्जरं विदार्य, स्नेहेन तं लवणसागरे प्रेषितवान्। तत्र विविधश्रेष्ठरूपाः, शुद्धाः, देवपूजायाम् अग्रगण्याः अभवन्। तीर्थजलरूपं शुद्धं, शंकरस्य रूपं तु अपवादम्। शङ्खजलस्नानेन सर्वतीर्थस्नानं समं भवति। तत्र सदा लक्ष्मीः तिष्ठति, अशुभता तत्र नश्यति; भीता क्रुधा च लक्ष्मीः तस्मात् स्थलात् अन्यत्र गच्छति। शिवः दैत्यं हत्वा स्वधामं जगाम। देवाः परमसुखेन स्वस्वस्थानानि प्रत्यगच्छन्। शिवे पुष्पवृष्टिः निरन्तरं अभवत्। नारदः उवाच—कस्य रूपेण तुलसीः प्रकटिता? तत् मे विस्तरेण कथय।