यावत्कालं ब्रह्मणः वरः तिष्ठति, तावत् न तं जरामृत्यू स्पृशतः। तदा स शङ्खचूडः, कोपेन च सौलभ्येन च, लक्षदैत्यान् समारोप्य दिव्यायुधेन तान् प्रतिषेधयत्। दैत्येश्वरः स्वदिव्यास्त्रैः तान् शतशः खण्डयामास। सर्वशक्तिसम्पन्नः स महादैत्यराजः बभूव, तदा कल्याः कोपसमन्विता भीषणरूपा वेगेन पाणिना तं प्रहारं चकार। सा तदा तस्य रथं भित्त्वा सारथिम् अपि प्राहरत्। अथ वामहस्तेन शङ्खचूडं सुलघुना गृहीत्वा चकार। तदा दैत्यः वेदनया कम्पितः, क्षणमेकं चेतनां न प्राप। स देवीं प्रत्यक्ष्य न तया सह संयुद्धं चकार; स ताम् अम्बां मन्यमानः विष्णुभक्त्या समन्वितः, न किञ्चिदस्त्रं प्राक्षिपत्। देवी तं दैत्यं पुनः पुनः घूर्णयित्वा चकार। तदा दिव्यं विमानं, रत्नैः शोभितं मनोहरं, तत्र प्रादुरभवत्। देवी तीव्रतृष्णया दैत्यानां रक्तमांसं भक्षयित्वा, यथाक्रमं युद्धस्य सर्वं वृत्तान्तं न्यवेदयत्। तदा युद्धभूमौ शतसहस्रं दैत्यपतीनां शेषितम्। तत्र दैत्येश्वरः पाशुपतेनास्त्रेण हन्तव्यः सञ्जातः। स राजा महाबुद्धिमान्, महाबलपराक्रमसम्पन्नः बभूव। नारायण उवाच—नारदः स्वगणैः सहितः तत्र युद्धभूमिं प्राप। शङ्खचूडः शिवं दृष्ट्वा विमानात् अवतीर्य शीघ्रं तं प्रणम्य पुनरारुरोह। तदा शिवस्य दैत्यस्य च युद्धं संवत्सरपर्यन्तं प्रवृत्तम्। उभौ भगवतः स्वास्त्राणि संन्यस्य स्थितवन्तौ। तत्रात्युत्कटाः शतदैत्या उत्पन्नाः। तदा विष्णुः महायोगमायया वृद्धब्राह्मणरूपं धारयामास। वृद्धब्राह्मण उवाच—त्वं सर्वसमृद्धिदाता, यन्मनसि स्पृहयामि तत् दत्तुम् अर्हसि। वृद्धः, उपवासेन क्लान्तः, तृषार्तः, पीडितः सन्, तदा राजा प्रसन्नवदनः सस्मितं ‘ॐ’ इति शब्दं व्याहरत्। तत् श्रुत्वा दैत्यश्रेष्ठः सुष्ठु कवचं ददौ। ततः विष्णुः शङ्खचूडरूपं धारयित्वा तुलस्याः समीपं गतवान्। शम्भुः हर्याज्ञया त्रिशूलं गृह्णीतुम् उद्यतः। तस्य अग्रभागः नारायणेन, मध्ये ब्रह्मणा, बहुभिः किरणैः शोभितः, प्रलयाग्निशिखोपमः, चक्रसमदीप्तिः, सर्वास्त्रविनाशनक्षमः, सहस्रधनुष्मान्, शतहस्तविस्तीर्णः, लीलया सर्वलोकविनाशनक्षमः च अभवत्। तदा राजा धनुः परित्यज्य श्रीकृष्णचरणयोः समुपजगाम। त्रिशूलः भ्रममाणः तस्मिन् दैत्ये पतितः। राजा दिव्यं रूपं धारयन्, गोपालबालवेषधारी बभूव। स विविधरत्नविभूषितैः असंख्येयगोपैः परिवृतः, राधामाधवयोः समीपं गत्वा, साष्टाङ्गं प्रणम्य, सुदाम्ना सह तौ प्रसन्नवदनौ दृष्ट्वा, तदा तौ स्नेहपूर्णौ तमङ्के परिष्वज्य समालिङ्गताम्।