महान् संग्रामे वरुणः चञ्चलकलविङ्केन समीरणेन च सह युद्धं अकुरुत्। जयन्तः रत्नसारसहितेन समरे प्रवृत्तः, वसवः च तेजोमयानां गणैः सह समरमासादयन्। धर्मः धनुर्धरेण समं युद्धं कृतवान्, मङ्गलः मण्डूकाक्षेण च समरे प्रवृत्तः। विश्वः पलाशेन सह समरं समारभत, आदित्याश्च परमपराक्रमयुक्ताः संग्रामे प्रवृत्ताः। महामारी अपि तीक्ष्णायुधैः अन्यैः च सह युद्धे प्रवर्तिता। ते सर्वे महायुद्धे, भीषणप्रलयकाले च समरमकुर्वन्। सर्वाणि सेनान्यः निरन्तरं युद्धं कुर्वन्ति स्म, मुनिश्रेष्ठ। शङ्खचूडः तु रत्नाभरणैः भूषितः स्थितवान्। सः स्वतेजसा स्वस्य सेनायाः बलं वर्धयामास। समरे शतं अक्षौहिणीनां हत्वा, रोषेण सा देवी दानवानां रक्तं शतं खरपराणि अपिबत्। सर्वे देवाः तु विद्धाः भयाकुलाः च पलायितवन्तः। स्कन्दस्य बाणवृष्ट्या दानवाः विद्धाः विकीर्णाश्च अभवन्। तत्र वृषपर्वा, विप्रचित्तिः, डम्भः, तथा विकङ्कनः अपि दृष्टाः। काली युद्धे प्रविष्टा, शिवः कार्त्तिकं रक्षितवान्। सर्वे देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, किन्नराः च तत्र संग्रामे स्थिताः। सा देवी रणभूमिं गता, सिंहनादं विनद्य, पुनः पुनः भीषणं विकटहासं कृत्वा, तीक्ष्णदंष्ट्रा घोरकोपयुक्ता कौत्तरी मधु अपिबत्। कालीं दृष्ट्वा शङ्खचूडः शीघ्रं युद्धे प्रविष्टः। काली अग्नेयास्त्रं प्रज्वलितप्रलयार्चिसदृशं सन्दधे; ततो वरुणास्त्रं घोरमद्भुतं, महेश्वरास्त्रं च वह्निसमप्रभं प्रक्षिप्य। ततो देवी मन्त्रपूर्वकं नारायणास्त्रं सन्दधे। तत् अस्त्रं प्रलयाग्निसदृशं व्योम्नि प्रवृद्धम्, सा मन्त्रपूर्वकं ब्रह्मास्त्रं अपि सन्दधे। ब्रह्मास्त्रेण सा संग्रामे शमं नीतवती। राजा अपि दिव्यास्त्रजालं प्रयोक्तुं शमं नीतवान्। तीक्ष्णास्त्रजालेन राजा तदस्त्रं शतधा विदार्य चकर्ष। सा देवी तदस्त्रस्य प्रक्षेपणं निषिद्धा, तदा निर्गदः शब्दः व्याहरत्—"यावत् हरिवर्मा तस्य कण्ठे तिष्ठति, तावत् न जरान मृत्युश्च तं सपृशेते—एवं ब्रह्मणः वरः।" ततः सः दैत्यराजः कोपसमन्वितः सहजं सहस्त्रशः दानवान् गृहीत्वा, तैः दिव्यास्त्रैः तं दानवं प्रत्युद्यतं शतधा विदार्य च। तदा दैत्याधिपः दिव्यास्त्रैः तान् शतधा विदारयामास। सर्वशक्तिसमृद्धः दैत्येन्द्रः तदा ववृधे; काली कोपसमन्विता, भीषणरूपा, वेगेन मुष्टिना तं ताडयामास। तदा देवी तस्य रथं भञ्जयित्वा, सारथिं च ताडयामास। सा वामहस्तेन शङ्खचूडं सुलभतया जग्राह। तदा सः दैत्यः वेदनया विह्वलः क्षणमेकं मूर्च्छितः अभवत्। सः देव्या सह समरं न कृत्वा, तां प्रणम्य स्थितवान्। नापि तया सह किञ्चित् अस्त्रं प्रक्षिप्य, मातृभावेन विष्णुभक्त्या तां समालोक्य, भक्तिपूर्वकं तिष्ठन्। तदा देवी तं दानवं पुनः पुनः परिभ्रम्य जग्राह।