सर्वप्रथम, भगवतः कृपया धर्माय तं मन्त्रं दत्त्वा, तेन सिद्धिसम्बन्धज्ञानमपि प्रदत्तम्। एवं स भगवान् कुबेरादिभ्यः परममन्त्रादीन् दत्त्वा, तान् सर्वान् उपकृतवान्। ततः प्रभुः ब्रह्मणे उवाच—“हे महाभाग, परमं विविधं च सृष्टिं कुरु, हे विधे।” एवं ब्रह्माय उक्त्वा, कृष्णः तस्मै शोभनं हारं दत्तवान्। सौतिः पुनः उक्तवान्—आदौ भगवान् मधुकैटभयोः वसा भूमिं सृजितवान्। तदनन्तरं, अष्टौ मुख्याः रमणीयाः पर्वताः निर्मिताः—सुमेरु, कैलास, मलय, हिमालय इत्यादयः। सप्त समुद्राः, विविधाः नद्यः च निर्मिताः—लवण, इक्षुरस, मद्य, घृत, दधि, क्षीर, जलसञ्चिताः। तस्य कमलाकृत्यां भूमौ सप्त द्वीपाः अपि सृजिताः। हे ब्राह्मण, पूर्वं यथानियमं कृतस्य द्वीपस्य वर्णनं श्रृणु। भगवान् मेरुपर्वतस्य अष्टसु शिखरेषु अष्टौ नगर्यः सृजितवान्। अनन्तस्य अधः, लोकनाथः एकां नगरीं निर्मितवान्। भूर्लोकं, भुवर्लोकं, तथा परम रमणीयं स्वर्लोकं च सृजितवान्। शिखरस्य अग्रे ब्रह्मलोकः, यत्र जरादिभिः विमुक्तिः। तदधः, जगन्नाथः सप्त पातालानि निर्मितवान्—अतल, वितल, सुतल, तलातलादीनि। सप्त द्वीपैः, सप्त स्वर्गैः, सप्त पातालैः च समस्तं विश्वं असंख्यं कृत्रिमं जातम्। प्रत्येकस्य ब्रह्माण्डस्य दिशिपालाः ब्रह्मा, विष्णु, महेश्वरः च। भगवान् ब्रह्माण्डानां गणना कर्तुं न समर्थः, यद्यपि तस्य सामर्थ्यमस्ति। तानि कृत्रिमानि लोकानि, तथा स्थिता विश्वे, सर्वे भगवता निर्मितानि। वैकुण्ठः, शिवलोकः, गोलोकः च, गोलोकः तयोः श्रेष्ठः। पुनः सौतिः उक्तवान्—कामुकः स्वं बीजं कामुक्यां न्यवपति, यथाकामस्य धर्मः। सा दिव्यं दुरापं गर्भं शतवर्षं धारयामास। तस्मात् तर्कव्याकरणादीनि ग्रन्थसमूहाः, षड्रागाः, विविधतालयुताः, संवत्सरः, मासः, ऋतुः, तिथिः, दण्डः, क्षणः, पोषणम्, देवसेना, बुद्धिः, जयः, विजयः, देवसेना, महान् षष्ठी, कार्तिकेयप्रियः पतिव्रता, ब्रह्म, पद्म, वराह—एते त्रयः कल्पाः, चतुर्विधप्रलयः, कालः, मृत्युकन्या च प्रादुर्भूताः। धातोः पृष्ठभागात् अधर्मः उत्पन्नः। नाभिदेशात् विश्वकर्मा, शिल्पशिक्षकः, जातः। ततो धातोः मनसः कुमाराः प्रादुर्भूताः—सनकः, सनन्दः, तृतीयः सनातनः। मुखात् सुवर्णप्रभः कुमारः उद्भूतः। क्षत्रियाणां बीजरूपः स्वायम्भुवः मनुः नाम्ना उत्पन्नः। स मनुः स्वपत्नी सहितः, धातृभगवतः आज्ञया रक्षकः अभवत्।