सर्वं तु एतद् पराशक्तेः, सर्वजननीप्रकृतेः स्वभावेन समुत्पन्नम्। त्वं च श्रीकृष्णस्य, परमात्मनः, प्रमुखसेवकः असि। हे राजन्, त्वया सह युद्धे मम का महान् लज्जा? सुरराज्यं दत्त्वा, शब्दव्ययस्य का आवश्यकता? इत्येवं उक्त्वा, शङ्करः तत्रैव तूष्णीं बभूव, हे नारद। ततः नारायणः उवाच—सः शीघ्रं स्वमन्त्रिभिः सह स्ववाहनमास्थाय स्थितवान्। तदा स्कन्दस्य तेजसा ताः सेनाः कम्पिताः अभवन्। तस्मिन् भीषणे रणाङ्गणे, स्कन्दस्योपरि, महापralaya इव दानवानां विनाशः जातः। राज्ञः शरवृष्टिः प्रचण्डवर्षधारावत् अभवत्। अन्ये सर्वे देवा, नन्दीश्वरादयः अपि, पलायिताः। गिरयः, सर्पाः, शिलाः, वृक्षाः अपि एवं पलायिताः। शिवपुत्रः तु राज्ञः शरवृष्ट्या आच्छादितः, घनघनमेघेन सूर्य इव, दृष्टः। सः भीमभीषणं स्कन्दधनुः छित्त्वा, दिव्यास्त्रेण तस्य मयूरं विदार्य छिन्नमूलम् अकार्षीत्। क्षणमेकं सः मूर्च्छितः, पुनः चेतनां प्राप्तवान्। ततः रत्नविभूषितरथमारुह्य अग्निभूः अग्रे गतवान्। सः सर्पान्, पर्वतान्, वृक्षान्, शिलाश्च अपि क्षिप्तवान्। गुहः अग्न्यस्त्रं वारुणास्त्रेण प्रत्यवारयत्। तस्य रथः, सारथिः, रत्नमुकुटेन विराजमानः अभवत्। राजा अपि मूर्च्छितः सन्, पुनः चेतनां प्राप्तवान्। तदा मायाविदां श्रेष्ठः मायया बाणजालं निर्मितवान्। सः निष्कम्पं शतसूर्यसमप्रभं शूलं गृहीत्वा, कोपेन महाबलात् कार्त्तिकेयाय प्रक्षिप्तवान्। तेन शूलेन आहतः महाबलः कार्त्तिकेयः मूर्च्छितः पतितः। शिवः केवलं कटाक्षेण तं सहजं जीवनं दत्तवान्। ततः शिवः स्वसेनां देवांश्च शीघ्रं प्रेरितवान्। इन्द्रः स्वयं वृषपर्वणा सह युद्धम् अकरोत्। चन्द्रः दम्भेन सह महायुद्धे प्रविष्टः। कुबेरः कालकेयेन, विश्वकर्मा मायया सह समरमकरोताम्। वरुणः चञ्चलकलविङ्केन, समीरणः अपि तत्र युद्धम् अकरोत्। जयन्तः रत्नसारः सह, वसवः तेजोवृन्दैः सह युद्धम् अकरोत्। धर्मः धनुर्धरेण, मङ्गलः मण्डूकाक्षेण सह समरमकरोताम्। विश्वः पलाशेन युध्यन्, आदित्याः परमपराक्रमं दर्शयन्तः समरमकरोताम्। महामारी अपि घोरायुधैः अन्यैः सह युद्धम् अकरोत्। एवं ते सर्वे महायुद्धे, प्रलयभीषणे समरे, परस्परं युद्धम् अकरोत्। सर्वसेनाः निरन्तरं समरमकरोत्, हे मुनिवर। शङ्खचूडः तु रत्नाभरणैः भूषितः तत्र स्थितः। सर्वे देवाः आहताः, भयभीताः च, पलायिताः। शङ्खचूडः तु स्वतेजसा स्वसेनाबलवृद्धिं कृतवान्।