श्रीभगवानुवाच— अहं मृत्युञ्जयः, यतोऽनेकानि प्रकृतिलयानि मया अनुभूतानि। स एव प्रकृतिरूपः, पुनः पुरुषशब्देन स्मृतः। यः सदा तस्य परमात्मनः नामगुणान् पठति, तेनैव ब्रह्मा सृष्टिकर्ता, विष्णुः पालकः, तथा जगत्सृष्टिः अभवत्। स एव रुद्रं कालाग्निरूपेण संहारकर्तारं नियुक्तवान्, राजन्। अतः अहं मृत्युञ्जयः, अनेन विज्ञानसेन निर्भयः अस्मि। एवं उक्त्वा, सर्वज्ञः सर्वभूतसृष्टिकर्ता भगवान् तत्र स्थितः। तस्य वचः श्रुत्वा राजा पुनः पुनः स्तुतिं चकार। तदा शंखचूडः उवाच— “सत्यं किञ्चिदपि मे श्रोतव्यमस्ति— मम निवेदनम्। भवान् त्रयाणां महापातकानां बान्धवद्रोहे विहितानां उल्लेखं कृतवान्। कथं देवैः हिरण्याक्षः भ्रातृभिः सह पीडितः? प्राचीनकाले, समुद्रमन्थनसमये, अमृतं देवैः पीतम्। एतद्विश्वं कृष्णस्य परात्मनः क्रीडनकं इव। देवासुरयोः संग्रामः कदाचित् कदाचिद् नित्यश्च। अस्माकं संघर्षे तव यात्रा व्यर्था भविष्यति। अधुना महदवमानं जातम्— अस्माभिः सह प्रतिद्वन्द्विता।” एवं शंखचूडवचनं श्रुत्वा त्रिनेत्रः भगवान् सस्मितम् उवाच— “राजन्, पराजये कः महानवमानो वा लज्जा वा अस्ति? आदौ हि हरिणा मधु-कैटभयोः युद्धम् अभवत्। हिरण्याक्षेणापि युद्धम्, पुनश्च गदाधरेण। एषः सर्वः व्यवहारः पराशक्तेः, जगज्जननीप्रकृतेः स्वरूपेण जातः। त्वं च कृष्णस्य परात्मनः प्रमुखः पार्षदः। राजन्, मम त्वया सह युद्धे का लज्जा? स्वर्गराज्यं दत्तं भवतु; वृथा वाक्यव्ययः किम्?” इति उक्त्वा शंकरः तत्र मौनं स्थितवान्, हे नारद। ततः नारायणः उवाच— सः शीघ्रं स्वमन्त्रिभिः सह स्वयानं आरोहति स्म। ततः स्कन्दतेजसा तैः सर्वैः कम्पिताः। तत्र भीषणे रणभूमौ, स्कन्दात् उपरि, दानवानां विनाशः अभवत्, यथा प्रलयकाले। राज्ञः बाणवृष्टिः घनवृष्टिवत् अभवत्। अन्ये सर्वे देवा, नन्दीश्वरादयः अपि, पलायिताः। पर्वतानि, सर्पाः, शिलाः, वृक्षाश्च अपि तत्र पलायिताः। शिवपुत्रः स्कन्दः तत्र राज्ञः बाणवृष्ट्या घनघटायामिव सूर्यः छन्नः अभवत्। सः घोरं स्कन्दधनुः छित्त्वा, दिव्यास्त्रेण मयूरं विदार्य, तं विकीर्णं कृत्वा क्षणमूर्च्छितः अभवत्, पुनः चेतनां प्राप्तवान्। ततः रत्नमुक्ताभरणैः शोभितं रथं आरोह्य, अग्निभूः युद्धाय निर्गतः। सः सर्पान्, पर्वतान्, वृक्षान्, शिलाः च अपि क्षिपन् व्यरोचत। गुहः तु अग्न्यस्त्रं वारुणास्त्रेण प्रत्यवारयत्। तदा तस्य वाहनं, सारथिं, रत्नमुकुटं च तेजसा विराजमानम् अभवत्।