राधिका-शापात् दानवाधिपः भारतभूमौ स्थितः। हरिणा सह तदेकत्वं, ऐश्वर्यं, रूपं, समीपत्वं, एकत्वं—एतानि सर्वाणि विष्णु-भक्तेन तु तुच्छानि एव मन्यन्ते। ब्रह्मत्वं वा अमरत्वं वा तस्य भक्तस्य दृष्ट्या किंचित् न मूल्यं विद्यते। हे कृष्ण-भक्त, सुर-लोकानां विचरणे तव किम्? स्वराज्ये सुखेन तिष्ठ; देवाः स्वस्व-स्थानं कुर्युः। यानि पापानि सन्ति, ब्रह्म-हत्या-समानी अपि, तानि सर्वाणि—यदि स्वधन-हानिं अपि विचारयसि, हे राजेन्द्र—ब्रह्मणः लयः महाप्रलये जायते। ज्ञानं, बुद्धिः, तपः, स्मृतिः च निश्चितं जगति प्रतिष्ठितानि। परमधर्मः सदा सत्यम् आधारयति, सत्ये एव स्थितः। पूर्वयुगे केवलं एकः कलि-अंशः आसीत्, तस्य पतनं शनैः अभवत्। ग्रीष्मे सूर्यस्य प्रभा न तु शीतकाले यथा। कालक्रमेण प्रभा उत्थायते, बाल्यं अपि शनैः आगच्छति। दिवा घन-मेघे सूर्यः तिरोभवति; पूर्णचन्द्रः पूर्णिमा-रात्रौ पूर्णः, किन्तु सः नित्यं न तिष्ठति—प्रतिदिनं क्षीयते। पुनः, अमावास्यायाः अनन्तरं प्रतिदिनं वृद्धिं प्राप्नोति। राहु-ग्रहण-दिने, घन-मेघे, गगनं घनान्धकारे, चन्द्रः क्षीणः दृश्यते। भविष्ये चन्द्रः पुनः तेजः प्राप्नोति; अद्य तु तस्य प्रभा अधो-लोकं गतः। काले सा जलमध्ये निमग्ना, तिरोहिता, दुरभिस्थिता अभवत्। चराचरं सर्वं कालक्रमेण विनश्यति, पुनः उत्पद्यते। अहं मृत्युञ्जयः—अनन्तानि प्रकृति-प्रलयानि दृष्टानि। सः प्रकृतिरूपः, पुरुषः अपि स्मृतः। यः सदा तस्य नाम-गुणान् जपति, तेन ब्रह्मा सृष्टः, विष्णुः रक्षकः, जगत् उत्पन्नम्। रुद्रः कालाग्निरूपेण विनाशाय नियुक्तः। अतः अहं मृत्युञ्जयः, एतद् ज्ञानात् निर्भयः अस्मि। एवं उक्त्वा सर्वेश्वरः, सर्वज्ञः, सर्वभूत-कर्त्ता, राजा तस्य वचनं श्रुत्वा पुनः पुनः स्तुतिं अकरोत्। शङ्खचू़डः उवाच—तथापि सत्यं वदामि, मम निवेदनम्। त्वया बन्धु-विश्वास-भङ्गे त्रीणि महापापानि उल्लिखितानि। कथं हिरण्याक्षः भ्रातृभिः सह देवैः बाधितः? पूर्वं समुद्रमन्थने देवैः अमृतं पीतम्। एषं विश्वं कृष्णस्य परमात्मनः क्रीडनकं। देव-दानवयोः संघर्षः सदा कदाचित्, नित्यः च। अस्माकं संघर्षे तव यात्रा निष्फला। अधुना महती लज्जा—अस्माभिः स्पर्धा। शङ्खचू़डस्य वचनं श्रुत्वा त्रिनेत्रः हसित्वा उवाच— श्रीमहादेवः उवाच—हे राजन्, पराजये का लज्जा वा अपमानः? आदौ हरिः मधु-कैटभयोः युद्धम् अकरोत्। हिरण्याक्षेण अपि युद्धम् अभवत्, पुनः गदाधरेण अपि।