सर्वैः अन्यैः सह भक्तिपरिपूर्णः स शिरसा नमस्कृत्य स्थितवान्। तत्र काली, स्कन्दः, शंकरश्च तं प्रत्येकं आशीर्वादं दत्तवन्तः। तस्मिन्नेव क्षणे ते परस्परं संवादं कुर्वन्तः आसन्। ततः प्रशान्तचित्तः महादेवः स भगवतः तं प्रति मधुरं वाक्यं उवाच। श्रीमहादेव उवाच— “एषः मरीचिः तस्य पुत्रः, विष्णुभक्तः धर्मनिष्ठश्च आसीत्। कश्यपः अपि तस्यैव पुत्रः, परमधार्मिकः प्रजापतिः च। तेषु एकः दानुः नाम, धर्मात्मा, स शुभफलात् महतीं समृद्धिं प्राप्तवान्। तेषु अन्यः विप्रचित्तिः, बलपराक्रमे महान्। स पुष्करे शतसहस्रसंवत्सराणि परमं मन्त्रं जपन् स्थितवान्। ततः स त्वां पुत्ररूपेण प्राप्तवान्, यः पूर्णतः कृष्णभक्तः अभवत्। इदानीं राधिकायाः शापात् दानवेश्वरः भारतवर्षे वर्तते। विष्णुभक्तानां तु ऐक्यं, सामीप्यं, सायुज्यं वा, ऐश्वर्यं च, हरिणा सह तद्रूप्यं च—एतेषु किमपि तेन न मूल्यीकृतम्। ब्रह्मपदं वा अमरत्वं वा, विष्णुभक्तस्य दृष्ट्या तु तुच्छम् एव। हे कृष्णभक्त, किमर्थं त्वया देवानां लोकान्तरेषु विचरणं कार्यम्? स्वीयराज्ये सुखेन तिष्ठ, देवाः स्वस्थानानि पालयन्तु। यद्यपि ब्रह्महत्यादिपापानि सन्ति, तानि अपि, हे राजेन्द्र, यदि त्वं स्वधननाशं चिन्तयसि, तर्हि अपि, ब्रह्मणः लयः अपि महाप्रलये एव भवति। ज्ञानं, बुद्धिः, तपश्च, स्मृतिश्च, नूनं लोके प्रतिष्ठितानि। परमधर्मः सदा सत्यमूलकः, सत्येनैव समर्थितः। पूर्वयुगे केवलं किञ्चित् कलीदोषः आसीत्, स च शनैः शनैः वर्धितः। यथा ग्रीष्मे सूर्यतेजः न तादृशं यथा शिशिरे, कालक्रमेण तस्योदयः, तद्वत् बाल्यं अपि शनैः आगच्छति। दिवा घनघोरमेघे सूर्यः तिरस्कृतः दृश्यते। पूर्णचन्द्रः पूर्णमास्यां सञ्जायते, न तु सदा तथा तिष्ठति; प्रतिपदि प्रतिपदि क्षीणः भवति। पुनः अमावास्यायाः अनन्तरं प्रतिपदि प्रतिपदि वर्धमानः पूर्णत्वं प्राप्नोति। राहुग्रस्तदिने, घनान्धकारे, गगने मेघसमाच्छन्ने, चन्द्रमा मलिनः दृश्यते। किन्तु भविष्यति यदा, चन्द्रमा स्वतेजसा पुनः दीप्तिमान् भविष्यति; अद्य तु तस्य शोभा अधःपतिता अस्ति। कालान्तरेण सा अपि जलमग्ना, अदृश्यत्वं प्राप्तवती, दारुणस्थितिं प्राप्तवती च। सर्वे चलाः स्थिराश्च भूतानि कालक्रमेण विनश्यन्ति, पुनः उत्पद्यन्ते च। अहं मृत्युञ्जयः, अनन्तप्रकृतिलयानां साक्षी। स एव प्रकृतिरूपः, स एव पुरुषः इति स्मृतः। यः सदा तस्य नामगुणान् कीर्तयति, तेनैव ब्रह्मा सृष्टः, विष्णुः पालकः, जगत् उत्पन्नम्। स एव रुद्रं कालाग्निरूपेण संहाराय नियुक्तवान्। अतः अहं मृत्युञ्जयः, एतेन विज्ञानान्निर्भयः अस्मि। एवं भगवान् सर्वज्ञः, सर्वजनस्रष्टा, इति उक्त्वा तत्र स्थितवान्। राज्ञा तानि वचनानि श्रुत्वा पुनः पुनः स्तुतिः कृताः। शंखचूडः उवाच— “तथापि, सत्यमेव किञ्चित् श्रोतव्यमस्ति—मम निवेदनम्। त्वया त्रयाणि महापापानि, स्वजनद्रोहे, इदानीं उक्तानि।