स तदा बहुजनसमूहान्, धनराशयः, वाहनविविधानि च संगृह्य, स्वदासैः क्रमशः महदन्यं सैन्यं संगठयामास। दशसहस्ररथैः त्रिंशत्कोट्यः धनुष्मद्भिः च, दानवराजः, हे नारद, अपरिमेयम् सैन्यं निर्मितवान्। स युद्धे महारथः, रथिनां श्रेष्ठः, अभिज्ञातः अभवत्। त्रिंशदक्षौहिण्यः तथा महतीं आयुधसंपदं च संचितवान्। ततः स दिव्यरत्नैः भूषितं दिव्यं रथं आरुरोह। पुष्पभद्रायाः तटे, यत्र शुभः अक्षयः वटवृक्षः अस्ति, कपिलस्य तपोभूमौ, भारतस्य पावनप्रदेशे, श्रीशैलस्य उत्तरतः गन्धमादनस्य दक्षिणतः च, नित्यपूर्णा शुभा पुष्पभद्रा नदी प्रवहति। तत्र तस्य पत्नी, लवणोदकप्रियः, सदैव सौभाग्यसम्पन्ना अभवत्। शरावत्याः जलैः मिश्रिता हिमालयात् उत्पन्ना। तत्र शङ्खचूढः गत्वा चन्द्रशेखरं ददर्श। स योगासनं स्थापयित्वा, हस्तचेष्टया, मृदुस्मितेन च स्थितः। त्रिशूलं शूलं च धारयन्, व्याघ्रचर्मवसनः, उत्तमः अभवत्। त्रिनेत्रः, पञ्चमुखः, नागोपवीतः च। भक्तानां मृत्युम् अपाकरोति, शान्तः, गौरीप्रियः, रमणीयः च। स सुलभसन्तुष्टः, प्रसन्नमुखः, भक्तेषु अनुग्रहं दत्तः। स जगतः धारकः, जगति श्रेष्ठः, जगत् संहारकारणम्। ज्ञानदः, ज्ञानबीजः, ज्ञानानन्दः, नित्यः च। ततः सर्वैः सह, भक्तिपूर्णः, स शिरः नमस्कृतवान्। काली, स्कन्दः, शङ्करः च तस्मै आशीः दत्तवन्तः। तत्र तस्मिन्नेव क्षणे, ते परस्परं संवादं अकुर्वन्। ततः शान्तचित्तः, महादेवः, भगवत्, तं सम्बोधयामास। श्रीमहादेवः उवाच – मरीचिः तस्य पुत्रः, विष्णुभक्तः, धर्मात्मा च। कश्यपः अपि तस्य पुत्रः, सत्त्वशाली, प्रजापतिः च। तेषां मध्ये दनुः, धर्मिष्ठः, तस्मात् सौभाग्येन संपन्नः अभवत्। तेषां मध्ये विप्रचित्तिः, बलपराक्रमसम्पन्नः अभवत्। स पुष्करे शतसहस्रवर्षाणि परमं मन्त्रं जपितवान्। ततः स त्वां पुत्ररूपेण प्राप्तवान्, कृष्णपरायणम्। अधुना राधिकायाः शापात् दानवराजः भारतदेशे अस्ति। विष्णुभक्तेन, हरिसाम्यं, ऐश्वर्यं, रूपं, सन्निधिः, एकत्वं, ब्रह्मत्वं, अमरत्वं वा, तुच्छं एव मन्यते। हे कृष्णभक्त, देवानां क्षेत्रेषु विचरणं तव किं मूल्यं? स्वसाम्राज्ये सुखेन तिष्ठ; देवाः स्वस्थानं तिष्ठन्तु। यानि पापानि सन्ति, ब्रह्महत्यादीनि अपि, यदि, हे राजराज, स्वधननाशं चिन्तयसि, ब्रह्मणः लयः च महाप्रलये संपद्यते। ज्ञानं, बुद्धिः, तपः, स्मृतिः च लोके निश्चितं अस्ति। सर्वाधिकं धर्मः सदा सत्यमूलः, सत्यसमाश्रितः च।