सः पतिः तां प्रियां विलपन्तीं दुःखात्ययेन संपीडितां तन्वीं निराहारां शोकसागरमग्नां स्ववक्षसि सम्यक् स्थापयामास। स्वयम् अपि जागरितः सः दिव्यज्ञानस्य प्रकाशेन तां पुनरपि बोधयामास। तस्याः सर्वदुःखनाशकं परमं तत्त्वं तेन प्रदत्तम्। ततः सः सर्वं अतिनश्वरं मन्यमानः हर्षेण क्रीडितुम् आरब्धवान्। तयोः शरीरयोर् रोमाञ्चः समुत्पन्नः, तौ च एकान्ते सञ्ज्ञाहीनौ बभूवतुः, हे मुने। एवं तौ एकदेहवत् अभवताम्, अर्धनारीश्वररूपवत्। राजा तां स्वप्राणादपि अधिकप्रियां, प्राणेश्वरीं मनसा जग्राह। सुष्ठु भूषितौ, सानन्दसंयोगात् निश्चलौ, अतिशयमनोहरौ, तौ शुभानि दिव्यानि वचनानि हसित्वा क्षणमेकं समभाषेताम्। तयोः परस्परं ताम्बूलसेवनं समजायत। तौ परस्परं श्वेतचामरैः प्रेम्णा सेवां चकारतुः। क्षणमेकं तौ भावरससम्पूर्णया क्रीडया रमयामासतुः। सर्वदा विजयान्वितौ तौ, कदापि न पराजितौ, क्षणमात्रमपि। नारायण उवाच— पुष्पशय्यायाम् अलङ्कृतायां रमणीयायां ब्राह्ममुहूर्ते समुत्थाय, सः रात्रिस्थानं परित्यज्य पुण्यतोये स्नात्वा, नित्यकर्माणि समाचर्य यथाविधि प्रियगुरवे प्रणामं च कृत्वा, उत्तमरत्नानि, श्रेष्ठमणीन्, उत्तमवस्त्राणि, सुवर्णं चास्य सन्निहितानि आसन्। यानि यानि च अमूल्यरत्नानि— मुक्ताः, पद्मरागाः, वज्राणि— तानि सर्वाणि तस्य समुपस्थितानि। श्रेष्ठगजाः, श्रेष्ठाश्वाः, मनोहरा गावः तस्य आसन्। सहस्रकोशाः, त्रिशतकोटिपुरीषु तस्य राज्यं व्याप्तम्। सः स्वपुत्रं दानवराज्ये अधिपतिं कृत्वा, समुन्नतं चकार। सः प्रजासमूहान्, धनराशीन्, नानाविधानि वाहनानि च समाहितवान्। सेवकैर् यथाक्रमं विशालसेनां समाहृत्य, दशसहस्ररथानां त्रिंशत्कोटिधनुष्मतां च सेना संनिवेशयामास। दानवराजः, हे नारद, अनन्तां सेनाम् अभिनिर्माय। सः महारथः, संग्रामेषु रथिनां श्रेष्ठः इति प्रसिद्धः। त्रिंशदक्षौहिण्यः, महतीं च आयुधसमृद्धिं संचितवान्। दिव्यरत्नविभूषितं विमानं समारुह्य, पुष्पभद्रायाः तीरे, यत्र अक्षयवटः पुण्यः प्रतिष्ठितः, कपिलस्य तपोभूमौ, भारतस्य पावने देशे, श्रीशैलस्य उत्तरभागे, गन्धमादनस्य दक्षिणे, या पुष्पभद्रा पुण्या नित्यपुष्पवती प्रवहति, तत्र सः जगाम। तस्य पत्नी, लवणोदकप्रियाः, नित्यशुभलक्षणा आसन्। सा शरावत्याः सलिलैः संयुता, हिमालयात् निर्गता। तत्र शङ्खचूडः गत्वा चन्द्रशेखरं दृष्टवान्। सः योगमुद्रां स्थापयित्वा, मृदुहास्येन तस्थौ। तस्य हस्तयोः त्रिशूलः शूलश्च, व्याघ्रचर्मवासाः, परमश्रेष्ठः। त्रीणि नेत्राणि, पञ्चमुखानि, नागयज्ञोपवीती च सः। भक्तमृत्युनाशकः, शान्तः, गौरीप्रियः, रमणीयः। सुलभप्रसादः, प्रसन्नवदनः, भक्तानां वरदः। सः जगद्धारकः, जगति श्रेष्ठः, संहारकारणम्। सः ज्ञानदः, ज्ञानबीजः, ज्ञानानन्दः, नित्यः।