कः अहम्? कः त्वम्? किम् एषा दैवकृतिः या यया वयम् प्राचीनकाले संयुक्तौ? इति सः चिन्तयन् प्रियतमे स्वयम् पृष्टवान्। दुःखे च क्लेशे च यः अज्ञानः भयभीतः स न हि पण्डितः, इति सः अवदत्। त्वं नूनम् सर्वेश्वरस्य नारायणस्य प्रियं वपुः प्राप्स्यसि, इति सः आश्वासयामास। तपसा च ब्रह्मणः वरप्रसादेन त्वं मया लब्धा, इति स्मारितवान्। वृन्दावने तु गोलोके गोविन्दं त्वं प्राप्स्यसि, तत्र मां च त्वं पश्यसि, अहम् अपि त्वां निरन्तरं पश्यामि। पुनः अहम् अपि तत्र आगमिष्यामि; तस्मात् मा शुचः, प्रिये। त्वम् अपि देहम् उत्सृज्य दिव्यं रूपं प्राप्य तदा हरिं प्राप्स्यसि; अतः मा शुचः, प्रिये। एवं साऽपि शोकसागरमग्ना, पुष्पचन्दनलेपनविलसिता, सुशय्यायाम् सुखेन सुप्तवती। रत्नदीपैः शोभिता सा स्त्रीरत्नं प्राप्तवती। सा रुदतीं क्लेशार्णवे निमग्नां तन्वीं प्रियाम् उपवेश्य स्वकुक्षौ, सः दिव्यज्ञानप्रबोधेन पुनः प्रबोधितवान्। सः तस्यै परमं दुःखनाशकं तत्त्वम् अदात्। सर्वं क्षणिकं मन्यमानः सः प्रमुदितः क्रीडितवान्। तयोः सर्वाङ्गानि पुलकितानि अभवन्, तौ च एकान्ते मूर्च्छितौ, हे मुने। एवं तौ एकदेहवद् अभवताम्, इव अर्धनारीश्वरः। राजा तां स्वप्राणाधिकप्रियां प्राणनाथवत् मनसि न्यवेशयत्। सुसंस्कृतौ, आनन्दसंयोगात् स्थिरौ, मनोहररूपौ, तौ हसित्वा क्षणमेकं सुखवचनानि दिव्यानि अपि अवदताम्। तौ परस्परं ताम्बूलं समर्प्य भुक्तवन्तौ। श्वेतचामरैः परस्परं स्नेहेन सेवां कृतवन्तौ। भावरसपूर्णं क्रीडारसं क्षणमेकं अनुभूतवन्तौ। सदा विजये स्थितौ, तौ कदापि न पराजितौ। नारायणः उवाच— ब्राह्ममुहूर्ते पुष्पशय्यात् उत्थाय, सः पुण्यतोयेन स्नात्वा, नित्यकर्माणि कृत्वा इच्छितगुरुम् अर्चितवान्। तेन उत्तमरत्नानि, श्रेष्ठमणयः, उत्तमवस्त्राणि, सुवर्णं च आसन्। यानि कानि चिद् अमूल्यरत्नानि— मुक्तामणयः, पद्मरागाः, वज्राणि च— तस्य सर्वाणि आसन्। श्रेष्ठगजाः, श्रेष्ठाश्वाः, रम्याः गावः अपि तस्य सन्निधौ आसन्। सहस्रकोशाः, त्र्यधिकलक्षनगर्यः अपि तस्य आसन्। सः स्वपुत्रं दानवानां मध्ये राजाधिराजं कृत्वा प्रतिष्ठापितवान्। प्रजासमूहान्, धनराशीन्, विविधयानानि च संगृह्य, सेवकैः सम्यग् व्यवस्थां कृतवान्। दस्सहस्ररथैः, त्रिंशद् कोट्यः धनुर्धरैः, सः असंख्येयबलम् आसीद्। सः दानवेश्वरः, हे नारद, महद् बलम् समावर्तयत्। सः महारथः, युद्धे रथिनां अग्रणीः इति प्रसिद्धः अभवत्। त्रिंशदक्षौहिणीः, महदायुधसमूहं च संचितवान्। सः दिव्यरत्नभूषितरथं आरुह्य, पुष्पभद्रातटं प्रति गतवान्। यत्र पुण्यः अक्षयवटः तिष्ठति, यत्र कपिलस्य तपोवनं पुण्यक्षेत्रं भारतवर्षे अस्ति, तत्रैव सः अगच्छत्। श्रीशैलस्य उत्तरदिशि, गन्धमादनस्य दक्षिणे, नित्यपूर्णा पुण्यदा पुष्पभद्रा नदी वहति। एवं तस्य जीवनस्य दिव्यगाथा प्रवहति स्म।