सृष्टिकर्ता भगवाञ् नियतकाले जगत् सृजति, तदा रक्षकः स धर्मेण सर्वं पालयति। स एवेश्वरः प्रकृतेः परः, ब्रह्मविष्णुशिवादीनां कारणभूतः, सृष्टिकर्ता रक्षकः संहर्ता च सदा पूर्णरूपेण क्रियावान् अस्ति। सः स्वेच्छया स्वयमेव प्रकृतिं यथाकालं निर्माति। ब्रह्मादिभ्यः तृणपर्यन्तं सर्वं तस्यैव मायया निर्मितम्। अतः तं सत्यं परं ब्रह्म, राधिकापतिं, त्रिगुणातीतं, यथावत् पूजय। स एव जलात् जलं सृजति, जलस्य च पालनं जलैः करोति। यस्याज्ञया वातः शीघ्रं निरन्तरं वातीति। प्रतिक्षणं इन्द्रः वृष्टिं पातयति, मृत्युः च प्राणिनां मध्ये विचरति। मृत्योर् मूलं कालः, कालस्य च मूलं यमेश्वरः परमात्मा। अतः कालविजयिनं कृष्णं शरणं व्रज। “कोऽहं, कोऽसि त्वं, किमिदं दैवम् येन पूर्वं संयुक्तौ स्म?” इति चिन्तय। यो जनः अज्ञानात्, दुःखभीतः, क्लेशे दुःखितः, स न पण्डितः। निस्सन्देहं त्वं सर्वेश्वरं नारायणं, प्रियतमं, प्राप्स्यसि। तपसा च ब्रह्मणः वरप्रदानात् त्वं मया प्राप्ता। वृन्दावने गोविन्दं गोलोके प्राप्स्यसि। तत्र मां पश्यसि, अहं च त्वां निरन्तरं पश्यामि। अहं पुनः तत्र आगमिष्यामि; अतः शोचनीयम् नास्ति, शृणु प्रिये। त्वं देहं परित्यज्य दिव्यरूपं प्राप्य, तदा हरिं प्राप्स्यसि; चिन्तां मा कृथाः, प्रिये। सा सुवर्णमणिचित्रशय्यायाम् पुष्पचन्दनलेपनया शोभिता, सुखेन सुप्तवती। रत्नदीपैः दीप्यमानाम्, रत्नानां मध्ये रम्यां स्त्रियम् लब्ध्वा। तां प्रियां शोकार्णवे निमग्नां, कृशकटिं, उपवासिनीं, रुदतीं, अत्यन्तदीनां, स्ववक्षसि स्थापयित्वा। सः स्वयम् आत्मज्ञानप्रबोधेन तां पुनः बोधितवान्। तस्मै तां परमां वस्तुं दत्तवान्, या सर्वदुःखं हन्ति। सः क्रीडां कृतवान्, सर्वं तु अतीव क्षणिकं मन्यमानः। तयोः सर्वाङ्गेषु रोमाञ्चः सञ्जातः, तौ च एकान्ते मूर्च्छितौ, हे मुनि। एवं तौ एकदेहवत् अभवताम्, इव अर्धनारीश्वरः। राजा तां प्राणेभ्यः अपि अधिकप्रियां, आत्मस्वास्वामिन्यां इव, पश्यति स्म। सुष्ठु भूषितौ, आनन्दसंयोगात् स्थिरौ, अतीव मनोहरौ, तौ रम्याणि दिव्यानि वचनानि हसित्वा क्षणमेकं भाषेताम्। तौ परस्परं ताम्बूलं दत्तवन्तौ, तयोः तयोः मधुरं सेवनम्। परस्परं शुक्लचामरैः स्नेहपूर्णं सेवां कृतवन्तौ। क्षणमेकं रसान्वितया क्रीडया रममाणौ। सततं विजयं प्राप्नुतः, क्षणमपि न पराजितौ। नारायण उवाच— ब्राह्ममुहूर्ते पुष्पशय्यायाम् आनन्देन सुप्तः स राजा उत्थाय। रात्रिस्थानात् निर्गत्य, शुभजले स्नानं कृतवान्। नित्यकर्माणि यथाविधि कृत्वा, स्वाभिलषितगुरवे नमः अर्पितवान्। सः उत्तमरत्नानि, श्रेष्ठमणीन्, उत्तमवस्त्राणि, सुवर्णं च समभवत्। यानि यानि अमूल्यरत्नानि—मुक्ता, पद्मरागः, वज्राणि च—तस्य सर्वाणि आसन्। तस्य श्रेष्ठगजाः, श्रेष्ठाश्वाः, रमणीयाः गावः च आसन्। सहस्रकोशः, त्रिशतसहस्रनगरेश्वरः च सः। सः स्वपुत्रं दानवानां मध्ये राजाधिराजं कृत्वा द्योतितवान्।